สามวันต่อมา ในยามเช้า จางเจียหนานเพิ่งตื่นก็เห็นข้อความหนึ่ง
เหมยเสี่ยวฉินเป็นคนส่งมา พร้อมแนบภาพตารางที่เขียนด้วยลายมือมาด้วย
“พี่เจียหนาน อาหารปลาล็อตแรกมาถึงแล้ว ราคา 6,800 หยวน ฉันจ่ายไปแล้ว รวมกับค่าไฟและค่าใช้จ่ายจิปาถะช่วงหลายวันนี้ ตอนนี้ในบัญชียังเหลืออีกแสนสี่หมื่นหยวนกว่า ๆ ถ้ายังใช้เงินในอัตรานี้ ต่อให้รวมส่วนแบ่งจากการไลฟ์ของพี่ที่ได้อีกแสนหยวนกว่า ๆ ก็อยู่ได้แค่สองเดือนกว่าเท่านั้น”
จางเจียหนานขยี้ตาอ่านข้อความจนจบ จากนั้นวางโทรศัพท์ลงบนหมอนแล้วจ้องเพดานนิ่งไปครู่หนึ่ง
ลูกปลาชั้นยอดสี่แสนตัวต้องกินต้องดื่ม เครื่องเติมอากาศ 6 เครื่องต้องเดินเครื่องตลอด 24 ชั่วโมง ค่าไฟไหลออกเหมือนสายน้ำ ไหนจะเงินเดือนของครอบครัวลุงเหม่ยกับยอดผ่อนธนาคารรายเดือนอีก...
ฟังดูเหมือนสองเดือนกว่ายังพอไหว แต่หากเงินทุนของฟาร์มประมงสะดุดขึ้นมาเมื่อไร ลูกปลาหลายแสนตัวก็จะสูญเปล่าทันที นั่นเป็นลูกปลาสายพันธุ์ชั้นยอดที่มีมูลค่ากว่าหลายสิบล้านหยวน จะประมาทแม้แต่นิดเดียวไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีค่าเสริมความแข็งแรงของรั้ว ค่าปรับปรุงป้องกันไต้ฝุ่น และค่าจ้างคนงานที่ยังไม่ได้รวมไว้ด้วย
เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกวิกฤตผุดขึ้นในใจ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะข้างเตียงสองครั้งโดยไม่รู้ตัว
“ดูท่าคงต้องออกทะเลอีกเที่ยวให้เร็วที่สุด”
หลังล้างหน้าเสร็จและเดินออกจากบ้าน ต้าไป๋ก็นั่งรออยู่ในลาน หางสะบัดดุ๊กดิ๊กเหมือนมอเตอร์ตัวเล็ก
จางเจียหนานขี่มอเตอร์ไซค์พาต้าไป๋ตรงไปยังท่าเรือเล็กทางตะวันออกของหมู่บ้าน เขาพบเรือเหล็กมือสองที่บ้านลุงอู๋จอดไว้ แม้เรือจะเก่า แต่เครื่องยนต์ได้รับการดูแลอย่างดี
“ลุงอู๋ ขอผมยืมเรือสักวันนะครับ ค่าเช่ากับค่าน้ำมันผมออกเอง”
ลุงอู๋กำลังนั่งยอง ๆ ซ่อมแหอยู่ที่ท่าเรือ พอเงยหน้าขึ้นเห็นเขาก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ราชาแห่งท้องทะเลจะออกศึกแล้วหรือ? ได้เลย กุญแจแขวนอยู่ตรงนั้น น้ำมันเพิ่งเติมเต็มถังเมื่อวาน เอาไปใช้ได้เลย”