กลางดึกสองวันต่อมา บริเวณด้านตะวันออกของหมู่บ้านวั่งไห่มืดสนิท
จางเจียหนานพาต้าไป๋ขี่มอเตอร์ไซค์ไปยังแหล่งเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ลมทะเลพัดมาจากทิศตะวันออก หอบกลิ่นเค็มคาวมาด้วย ไกลออกไปได้ยินเสียงคลื่นซัดโขดหินดังทุ้ม
ประตูตาข่ายเหล็กของแหล่งเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำคล้องแม่กุญแจอันใหม่เอี่ยม เป็นอันที่เขาเพิ่งเปลี่ยนเมื่อสองวันก่อน
ป้ายหน้าประตูก็แขวนเรียบร้อยแล้ว ชื่อเหมือนกับห้องไลฟ์ของเขา เรียกว่า “แหล่งเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำตำนานเจียหนาน”
จางเจียหนานหยิบกุญแจมาไขประตู ต้าไป๋พุ่งเข้าไปก่อน วิ่งวนรอบด้านในรั้วหนึ่งรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงวิ่งกลับมาถูไถแข้งเขา
“เอาละ คืนนี้ไม่มีใครมา” จางเจียหนานตบหัวต้าไป๋เบา ๆ แล้วเดินเข้าไป
ผืนน้ำกว่าร้อยหมู่สะท้อนระลอกคลื่นมืดครึ้มใต้ลำแสงไฟฉาย น้ำใสจนมองเห็นพื้นทรายลึกลงไปกว่าหนึ่งเมตร
หลังไข่มังกรชำระล้างแล้ว น้ำบริเวณนี้ก็ไม่ใช่น้ำทะเลธรรมดาอีกต่อไป ทั้งปริมาณออกซิเจนและกลุ่มจุลินทรีย์ต่างอยู่ในสภาวะสมดุลที่น่าเหลือเชื่อ
จางเจียหนานหลับตาลง จิตสำนึกจมลึกเข้าไปกลางหว่างคิ้ว
ภายในมิติมังกรเทพ แหล่งน้ำหมุนเวียนระบบนิเวศขนาดหนึ่งพันลูกบาศก์เมตร ลูกพันธุ์สัตว์น้ำสี่แสนตัวฟื้นคืนพลังอย่างสมบูรณ์แล้ว
ลูกปูก้ามเขียวสีทองหม่นกรูกันอยู่ก้นบ่ออย่างอุกอาจ ส่วนลูกปลาจวดเหลืองสีทองอ่อนว่ายเป็นฝูงไปมา เกล็ดสะท้อนประกายสีทองจาง ๆ ภายในมิติ
ลูกพันธุ์ที่เมื่อสองวันก่อนยังใกล้ตาย บัดนี้กลับกระโดดโลดเต้นราวกับเป็นปลาป่าที่เพิ่งจับขึ้นมาจากทะเลลึก
จางเจียหนานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วใช้จิตสำนึกล็อกเป้าลูกพันธุ์ชุดแรกในมิติ
ชั่วพริบตาถัดมา จุดดำเล็ก ๆ จำนวนมากก็ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำอย่างไร้สุ้มเสียง ทันทีที่ลูกปูก้ามเขียวลงน้ำ ขาทั้งแปดก็แผ่ออกพร้อมกัน ราวกับได้กลับสู่บ้านเกิดที่จากไปนาน แล้วรีบมุดลงก้นบ่อ ส่วนลูกปลาจวดเหลืองว่ายแหวกไปตามกระแสน้ำ สะบัดหางครั้งเดียวก็แตกออกเป็นสายธารสีทองหลายสาย แยกย้ายกันไปอยู่ตามระดับน้ำต่าง ๆ
ไม่มีตัวไหนหงายท้อง ไม่มีตัวไหนจมก้นบ่อ
เมื่อใช้สัมผัสวารีสีครามตรวจดู อัตรารอดของพวกมันกลับสูงถึงร้อยเปอร์เซ็นต์