"หนึ่งปีสองแสน หนึ่งร้อยหมู่ฉันเอา เซ็นสัญญาเลย"
ทันทีที่จางเจียหนานพูดจบ ทุกคนในห้องทำงานเล็กๆ ของคณะกรรมการหมู่บ้านก็อึ้งงัน
ขี้บุหรี่ในมือหลิวเว่ยกั๋วร่วงหล่น เกือบจะตกใส่กางเกง
เขาก้มมองโทรศัพท์บนโต๊ะ ข้อความแจ้งเงินเข้าบนหน้าจอก็สว่างแจ่ม ชัดว่าเป็นเจ็ดแสน และเวลาก็เพิ่งเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี่เอง!
ริมฝีปากเขาขยับ กว่าจะอัดอั้นพูดออกมาได้ครึ่งค่อนวัน: "เจียหนาน เงินแกนี่... หาได้จากการเก็บหอยจับปูวันนี้จริงๆ รึ?"
"พึ่งปิดไลฟ์สดไปไม่นานเองนะลุง ถ้าไม่เชื่อก็ถามคนในหมู่บ้านได้"
น้ำเสียงของจางเจียหนานราบเรียบหนักแน่น
ชายหัวล้านที่นั่งอยู่ตรงข้ามหรี่ตาลง มองจางเจียหนานตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาหนีบกระเป๋าหนังไว้ใต้รักแร้ หน้าผากมันเงาสะท้อนแสงไฟ ใบหน้าฉายแววรำคาญใจเต็มประดา
"ผู้ใหญ่บ้านหลิว ไอ้หมอนี่เป็นใคร?"
หลิวเว่ยกั๋วขมวดคิ้ว: "เถ้าแก่จ้าว นี่คือจางเจียหนานแห่งหมู่บ้านวั่งไห่ของเราเอง"
"อ๋อ ไอ้เด็กมหา'ลัยที่เจ๊งแล้วกลับบ้านเกิดนั่นเอง?"
เถ้าแก่จ้าวหัวเราะเยาะ "ข้านึกว่าเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภเสียอีก เจ้าหนู เอ็งรู้รึเปล่าว่าการเปิดประมูลฟาร์มทะเลมันหมายความว่ายังไง? บ่อน้ำเน่าร้อยหมู่ ปีละสองแสน สัญญาสามสิบปี นี่ไม่ใช่ของที่ในห้องไลฟ์จับปลาได้ไม่กี่ตัวแล้วจะเข้าใจได้นะ"
จางเจียหนานไม่มองเขา แต่หันไปมองหลิวเว่ยกั๋ว: "ลุงหลิว ราคาป้ายที่หมู่บ้านแขวนไว้ก็คือปีละสองแสน ใช่ไหม?"
"เป็นราคานี้"
หลิวเว่ยกั๋วถอนหายใจ พูดว่า: "แต่ฟาร์มทะเลนั่นร้างมาหลายปีแล้ว คุณภาพน้ำเสียจนใช้ไม่ได้ ข้างนอกเขาเรียกว่าทะเลมรณะกันหมด เถ้าแก่จ้าวยอมให้แสนนึง ถึงแม้จะกดราคาต่ำ แต่หมู่บ้านก็ขาดเงินจริงๆ..."
"แสนนึงมันห่าอะไร ข้ายังยอมให้สองแสนเลย! ที่สำคัญ หมอนี่ไม่ได้มาทำฟาร์มเลี้ยงสัตว์น้ำหรอกนะ!"