มอเตอร์ไซค์แล่นไปตามทางดินฝั่งตะวันออกของหมู่บ้าน ไฟหน้ารถส่ายไหวท่ามกลางหญ้ารกและต้นอ้อ
ไม่กี่นาทีต่อมา จางเจียหนานก็จอดรถข้างฟาร์มทะเลร้าง
ต้าไป๋กระโดดลงจากรถ ก็รีบหุบหางทันที ส่งเสียงครางต่ำในลำคอ มันไม่ได้วิ่งออกไปเล่นอย่างที่เคย แต่ยืนติดขาจางเจียหนานแน่น เท้าเกาะพื้นโคลน ไม่ยอมก้าวไปข้างหน้าเด็ดขาด
จางเจียหนานลูบหัวมัน "กลัวก็อย่าลงไป รอข้าบนฝั่ง แล้วคอยดูให้ข้าที ถ้ามีคนมาก็เรียกข้า..."
ต้าไป๋คำรามรับเบาๆ
จางเจียหนานเงยหน้ามองไปข้างหน้า
ภายใต้แสงจันทร์ ฟาร์มทะเลหลายร้อยหมู่ทอดยาวอยู่ตรงหน้า ผิวน้ำไร้ระลอกคลื่นใดๆ ราวแผ่นกระจกใหญ่สีออกแดง ลมพัดมา กลิ่นเปรี้ยวอ่อนๆ ลอยแตะจมูก ทำเอาอึดอัด
เฮ้อ ก็มิน่าที่ตรงนี้ไม่มีใครกล้ารับต่อ
น้ำนิ่ง ตมเหม็น แม้แต่ต้นอ้อริมหาดยังแห้งตายจนดำ รากเน่าเหมือนถูกอะไรบางอย่างแช่จนเปื่อย
แต่ตราประทับไข่มังกรระหว่างคิ้วของจางเจียหนานกลับร้อนระอุถึงขีดสุดในตอนนั้น
ไม่ใช่การต่อต้าน ทว่าคือความอยาก
ราวกับทะเลมรณะที่ทุกคนรังเกียจนี้ เป็นโต๊ะอาหารอันโอชะที่ตั้งอยู่ตรงหน้าของไข่มังกร
จางเจียหนานถอดเสื้อคลุมกับรองเท้า เอาเอกสารสัญญาที่เพิ่งเซ็นห่อด้วยถุงพลาสติกยัดไว้ใต้เบาะรถ แล้วสูดลมหายใจลึก กระโดดลงไปในน้ำทะเลสีแดง
เย็นเฉียบ เหนียวหนืด กลิ่นฉุนจัด
ตอนลงน้ำ เขารู้สึกเหมือนทั้งตัวพุ่งลงไปในหม้อซุปข้นที่เสียแล้ว หากคนธรรมดาตกลงมา แค่ความเหนียวกับกลิ่นก็ทำให้สลบได้