กองช่างก่อสร้างมาเร็วกว่าที่นัดหมายไว้เสียอีก
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น รถบรรทุกสามคันที่เต็มไปด้วยวัสดุก่อสร้างแล่นเข้าสู่หมู่บ้านวั่งไห่ด้วยเสียงกระหึ่ม กระบะบรรทุกกองพะเนินด้วยท่อเหล็ก ม้วนตาข่ายลวด แผ่นสำเร็จรูปสำหรับบ้านโครงเหล็ก และยังมีรถขุดขนาดเล็กคันใหม่เอี่ยมอีกด้วย
หัวหน้าคนงานนามว่าเฒ่าหลี่ เป็นชายวัยกลางคนผิวกร้านแดด เสียงดังราวกับลำโพง พอโดดลงจากรถสิ่งแรกที่ทำคือเดินรอบบ่อเลี้ยงสัตว์น้ำหนึ่งร้อยหมู่หนึ่งรอบเต็ม ๆ ระหว่างเดินก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปไปด้วย
"เถ้าแก่จาง ที่นี่ที่ตั้งดีมากเลยนะ สามด้านพิงภูเขา หนึ่งด้านติดทะเล ช่องลมธรรมชาติแท้ ๆ" เฒ่าหลี่นั่งยอง ๆ ริมตลิ่งดูคุณภาพน้ำ เอื้อมมือไปช้อนขึ้นมาเล็กน้อย ยกขึ้นดมใกล้จมูก "น้ำทะเลแถวนี้สะอาดเกินไปหน่อยนะ เหมือนเพิ่งสูบเข้ามาจากทะเลนอกแน่ะ เถ้าแก่แน่ใจนะว่านี่คือบ่อเลี้ยงปลาเหม็น ๆ เมื่อก่อนน่ะ"
"แน่ใจสิ" จางเจียหนานยืนอยู่ข้าง ๆ ยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "เพราะงี้ถึงต้องรีบจัดการระบบฮาร์ดแวร์ให้ดี ๆ น้ำดีไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยปละละเลยได้"
"เข้าใจแล้ว งานนี้ผมรับทำ และที่เถ้าแก่บอกมา เมื่อคืนผมคำนวณหมดแล้ว"
เฒ่าหลี่ล้วงกระดาษร่างยับ ๆ แผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกง บนนั้นเต็มไปด้วยตัวเลขเขียนหวัด ๆ "รั้วใช้ตะแกรงลวดเหล็กอาบสังกะสีหนาพิเศษ สูงสองเมตร ด้านบนมีหนามแหลมกันปีน ล้อมรอบพื้นที่หนึ่งร้อยหมู่เป็นวงรอบนอกประมาณหนึ่งพันสองร้อยเมตร แค่รายการนี้ค่าวัสดุรวมค่าแรงก็ปาเข้าไปห้าหมื่นต้น ๆ แล้ว"
จางเจียหนานพยักหน้า "ต่อเลย"
"บ้านโครงเหล็กผมจะทำให้ขนาดหกสิบตารางเมตร แบ่งเป็นห้องเฝ้ายาม ห้องเก็บของเล็ก และครัวกับห้องน้ำแบบง่าย โครงสร้างเหล็กกันลมระดับที่ใช้ได้ รวมค่าตกแต่งภายในกับเฟอร์นิเจอร์ประมาณสามหมื่น"
"กล้องวงจรปิดล่ะ"
"กล้องอินฟราเรดมองกลางคืนความคมชัดสูงสิบหกช่อง ครอบคลุมทั่วบ่อไม่มีจุดบอด ตัวเครื่องหลักไว้ในบ้านโครงเหล็ก ดูผ่านมือถือได้ตลอดเวลา ชุดนี้ราวสองหมื่นกว่า"
"เครื่องเติมอากาศกับปั๊มน้ำล่ะ"