เจ้าหน้าที่เทคนิคชะงักไป ก่อนก้มลงมองสายเชื่อมต่อของหัวตรวจวัด “ไม่ได้เสียครับ เพิ่งปรับเทียบไปเมื่อกี้เอง”
หัวหน้าฉินชี้ตัวเลขบนหน้าจอ น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนฟังแทบไม่คุ้น “ดูเอาเองสิ ปริมาณแอมโมเนียไนโตรเจนอยู่ที่ 0.01 มิลลิกรัมต่อลิตร ทำงานมา 15 ปี ฉันไม่เคยเห็นตัวเลขแบบนี้มาก่อนเลย ต่อให้เป็นน้ำทะเลในเขตแกนกลางของเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ ก็ยังสะอาดไม่ถึงระดับนี้!”
เจ้าหน้าที่เทคนิคขยับเข้าไปดู พอเห็นแล้วก็นิ่งอึ้งไปทั้งคน
“เปลี่ยนเครื่อง” หัวหน้าฉินตัดสินใจทันที
เจ้าหน้าที่หยิบเครื่องตรวจอีกเครื่องออกจากกล่อง ปรับเทียบใหม่ แล้วหย่อนหัวตรวจลงในน้ำในบ่อ ผ่านไป 30 วินาที ตัวเลขบนหน้าจอก็แทบไม่ต่างจากเดิม
หัวหน้าฉินให้คนไปหยิบเครื่องที่สามจากกล่องสำรอง คราวนี้เขาลงมือเอง ทั้งยังย่อตัวลงข้างบ่อแล้วจุ่มหัวตรวจลงไปด้วยตัวเอง
ผลที่ได้ยังเหมือนเดิม
“ออกซิเจนละลายน้ำ 9.2 มิลลิกรัมต่อลิตร แอมโมเนียไนโตรเจน 0.01 ไนไตรต์ต่ำกว่าขีดจำกัดที่ตรวจพบ โลหะหนักทุกชนิดตรวจไม่พบ...” ขณะอ่านผลตรวจ หน้าผากของหัวหน้าฉินก็เริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นเป็นชั้นบาง ๆ
เขาลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองจางเจียหนาน แววตาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความแชตเดือดพล่านขึ้นมาทันที
“โห! เครื่องสามเครื่องได้ผลเหมือนกันหมด! คุณภาพน้ำดีเว่อร์!”
“แอมโมเนียไนโตรเจน 0.01 นี่มันขนาดไหนรู้ไหม? น้ำทะเลมัลดีฟส์ยังไม่สะอาดขนาดนี้เลยมั้ง!”
“ใครมันแจ้งว่าฟาร์มปลาแห่งนี้ปล่อยน้ำเสียวะ สมองมีปัญหารึไง!”
จังหวะนั้นเอง ซูชิงฉานก็เดินมาจากทางบ้านพักสำเร็จรูป
ในมือเธอถือรายงานปกสีน้ำเงิน กระดาษเอสี่เย็บเล่มไว้อย่างเรียบร้อย มุมขวาบนของปกประทับตราสีแดงสดไว้หนึ่งดวง