ตอนหลินเยว่ลงจากเบาะหลังของรถมายบัค ในมือก็ถือกระเป๋าเอกสารหนังสีดำ สวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแผ่บรรยากาศของนักธุรกิจระดับสูงออกมา
“เถ้าแก่จาง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”
เขายื่นมือออกมา รอยยิ้มเจือความนับถืออย่างจริงใจ “ได้ยินว่าทางนี้เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย เดิมทีผมคิดว่าจะมาอีกสองวัน แต่เมื่อครู่ระหว่างทางเห็นรถตำรวจขับออกมาจากทางนี้ ก็รู้ว่าเรื่องคงคลี่คลายแล้ว”
จางเจียหนานจับมือกับเขาแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “คุณหลินข่าวไวจริงนะครับ”
“ทำงานจัดซื้อ จะข่าวไม่ไวได้ยังไงล่ะครับ” หลินเยว่ปล่อยมือ สายตาพลันไปหยุดอยู่ที่บ่อเพาะเลี้ยงด้านหลัง ซึ่งกำลังเปล่งประกายสีทองท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น รูม่านตาขยายกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “นี่คือลูกปลาจวดเหลืองล็อตนั้นของคุณหรือครับ”
“ใช่ครับ” จางเจียหนานพยักหน้า ก่อนยิ้มแล้วว่า “มาเถอะ ผมพาไปดู”
จางเจียหนานพาหลินเยว่เดินเข้าไปในฟาร์มเพาะเลี้ยง ซูชิงฉานเดินตามหลังมาเงียบ ๆ พลางสังเกตปฏิกิริยาของหลินเยว่ทุกอิริยาบถ
ข้างบ่อหมายเลขหนึ่ง หลินเยว่ย่อตัวลงดูอยู่นานถึงสองนาทีเต็มกว่าจะลุกขึ้น
ลูกปลาจวดเหลืองในบ่อโตจนมีขนาดราวสามถึงสี่เหลียงแล้ว ลำตัวเป็นสีทองอร่าม เกล็ดเรียงตัวเป็นระเบียบ สีสันของปลาแต่ละตัวแทบไม่ต่างกัน ว่ายไปมาในแสงยามเย็นราวกับก้อนทองคำที่มีชีวิต
“เหลือเชื่อจริง ๆ” ตอนหลินเยว่ลุกขึ้น ขาทั้งสองข้างก็ชาจนแทบไม่รู้สึก “ผมทำงานจัดซื้อที่หมิงหลวน อินเตอร์เนชั่นแนลมาแปดปีแล้ว เคยเห็นฟาร์มเพาะเลี้ยงใหญ่เล็กทั่วประเทศมาหลายร้อยแห่ง แต่ไม่เคยมีที่ไหนเพาะลูกปลาได้คุณภาพถึงระดับนี้เลย เถ้าแก่จาง ถ้าปลาล็อตนี้โตเต็มที่ ต่อให้ผลิตได้แค่หมื่นตัว ก็เพียงพอจะทำให้ตลาดอาหารทะเลระดับพรีเมียมทั่วภาคตะวันออกของจีนสั่นสะเทือนได้แล้ว”