บทที่ 44 พันธมิตรตัวร้าย แผนร้ายของจ้าวเฉียง
บ้านของจ้าวเฉียงอยู่ทางตะวันตกสุดของหมู่บ้านวั่งไห่ เป็นบ้านอิฐเก่าสองชั้น ผนังด้านนอกที่ฉาบปูนขาวไว้หลุดล่อนออกไปเกือบหมดแล้ว ในลานบ้านมีถังเหล็กขึ้นสนิมหลายใบกับกองอิฐแตกกองหนึ่ง
ตอนรถตู้ของชายเสื้อแจ็กเก็ตสีเทาจอดหน้าประตูบ้าน ก็ล่วงเลยสองทุ่มมาแล้ว ที่อยู่นี้เป็นจ้าวซานลี่ที่ให้มา ตอนคุยโทรศัพท์เขากำชับไว้ชัดเจนว่า “เรื่องในหมู่บ้านต้องให้คนท้องถิ่นจัดการ จ้าวเฉียงเป็นคนพูดเก่ง แถมคุ้นเคยกับชาวบ้านดี พวกคุณไปหาเขาได้เลย”
ตอนจ้าวเฉียงเปิดประตู เขาสวมเสื้อกล้ามยับยู่ยี่ คาบบุหรี่ไว้ในปาก พอเห็นชายเสื้อแจ็กเก็ตสีเทากับชายสวมแว่นกันแดดก็ชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง
“มา ๆ เข้ามานั่งข้างใน”
ทั้งสามคนนั่งล้อมโต๊ะสี่เหลี่ยมสีถลอกในห้องรับแขก ภรรยาของจ้าวเฉียงยกชามชามาสามใบแล้วก็กลับเข้าห้องไป ปิดประตูตามหลัง
ชายเสื้อแจ็กเก็ตสีเทาไม่แตะชา เขาล้วงภาพหน้าจอที่พิมพ์ออกมาเป็นปึกจากกระเป๋า วางตึงลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “พี่จ้าว ลองดูนี่ก่อน”
จ้าวเฉียงหยิบขึ้นมาไล่ดู ทั้งหมดเป็นภาพหน้าจอความคิดเห็นจากการถ่ายทอดสดแหล่งเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำของจางเจียหนาน กับภาพหน้าจอวิดีโอที่มียอดรับชมทะลุสามล้านครั้ง
“แหล่งเพาะเลี้ยงห่วย ๆ ของมันดังแล้วหรือ?” รอยยิ้มของจ้าวเฉียงค่อย ๆ จางลง
“ไม่ใช่แค่ดังเท่านั้น”
ชายเสื้อแจ็กเก็ตสีเทาพิงพนักเก้าอี้ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วพูดว่า “ลูกพันธุ์ชุดนั้นมันแย่งไปจากมือฉัน ตอนนั้นฉันจะซื้อ แต่โดนมันตัดหน้า แถมจ่ายไปแค่ห้าหมื่นหยวน ตอนนี้รอดหมดแล้ว ยังเป็นสายพันธุ์กลายพันธุ์ชั้นยอดอีก ประเมินมูลค่าได้เกินสิบล้านหยวน”
ชายเสื้อแจ็กเก็ตช่วยเติมแต่งเรื่องให้ดูเกินจริง
บุหรี่ในปากจ้าวเฉียงแทบหล่น เขาถามด้วยความตกใจว่า “ประเมินมูลค่าเป็นสิบล้าน?”