/>BWราวสิบโมงเช้า จางเจียหนานกำลังตรวจสอบข้อมูลการเติบโตของลูกพันธุ์สัตว์น้ำในสัปดาห์ที่สองกับซูชิงฉานอยู่ในบ้านพักชั่วคราว ลุงเหม่ยก็วิ่งเข้ามาจากข้างนอก สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก
“เจียหนาน มีรถตู้สีดำมาจอดอยู่หน้าประตูแหล่งประมง มีคนลงมาสี่คน สองคนในนั้นฉันรู้จัก”
“ใคร?”
“สองคนที่โดนแกไลฟ์สดตอกหน้าคราวก่อนนั่นแหละ คนหนึ่งใส่แจ็กเก็ตสีเทา อีกคนใส่แว่นกันแดด แล้วก็พาผู้ชายร่างใหญ่กำยำมาอีกสองคน”
จางเจียหนานวางสมุดบันทึกในมือลง ก่อนลุกเดินออกไป
ซูชิงฉานเดินตามออกมาด้วย มือยังกำขวดเก็บตัวอย่างน้ำที่เพิ่งตรวจคุณภาพเสร็จไว้
ประตูทางเข้าแหล่งประมงเป็นประตูรั้วเหล็กเชื่อม ด้านบนขึงลวดตาข่ายเหล็กไว้สองชั้น มีกล้องวงจรปิดความคมชัดสูงติดอยู่สองตัวตรงทางเข้า ไฟแสดงสถานะสีแดงกะพริบวูบวาบ
ชายเสื้อแจ็กเก็ตสีเทายืนอยู่นอกรั้ว มือชูแฟ้มเอกสาร สีหน้าวางท่าราวกับมาทำงานราชการ ด้านหลังเขามีชายสวมแว่นกันแดดกับชายร่างใหญ่สองคน แต่ละคนถือกล่องพลาสติกสีดำมาคนละใบ
“เถ้าแก่จาง!” ชายเสื้อแจ็กเก็ตสีเทาโบกมือเรียกจางเจียหนานผ่านรั้วเหล็ก น้ำเสียงสุภาพกว่าคราวก่อนมาก “พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานกำกับดูแลการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ได้รับแจ้งจากชาวบ้านว่าแหล่งประมงของคุณต้องสงสัยว่าใช้ยาต้องห้าม วันนี้เลยมาตรวจตามปกติ รบกวนเปิดประตูด้วยครับ”
ลุงเหม่ยได้ยินก็ร้อนใจ รีบก้าวมาขวางหน้าประตูแล้วพูดเสียงดัง “หน่วยงานกำกับดูแลอะไร? คราวก่อนที่แกมาที่แหล่งประมงของเรา แกไม่ได้พูดแบบนี้สักหน่อย ตอนนั้นแกอยากซื้อพันธุ์สัตว์น้ำ 400,000 ตัวของเราในราคาแค่ 100,000 หยวน!”
สีหน้าของชายเสื้อแจ็กเก็ตสีเทาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาสงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว “คราวก่อนก็เรื่องของคราวก่อน ตอนนั้นเราคุยเรื่องธุรกิจ แต่วันนี้เรามาปฏิบัติหน้าที่ ถ้าคุณขัดขวางการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ก็ถือว่าผิดกฎหมาย”