ฝนตกกระหน่ำ
จางเจียหนานย่ำโคลนที่ท่วมถึงตาตุ่มมุ่งหน้าไปยังชายทะเล แสงไฟฉายคาดหัวตัดผ่านสายฝนเป็นลำแสงสีขาวซีด ส่องไปได้ไม่ถึงสามเมตรก็ถูกม่านฝนกลืนหาย
ลมพัดแรงผิดปกติ หวีดหวิวพัดมาจากผิวทะเล พาเอาเม็ดทรายและน้ำทะเลกระแทกใส่หน้าจนแสบเล็กน้อย
ในใจเขารู้ดีว่าคืนนี้ลงทะเลอันตรายแค่ไหน
ลุงเหม่ยบอกว่านี่คือปรากฏการณ์น้ำขึ้นสูงสุดในรอบหลายสิบปี คลื่นสูงได้สองสามเมตร กระแสใต้น้ำรุนแรงกว่าเวลาปกติเป็นสิบเท่า คนปกติอย่าว่าแต่ลงเก็บหอยหาปูเลย แค่ยืนอยู่ริมฝั่งยังถูกลมพัดปลิว
ตอนนั้น พ่อแม่ของเขาก็ออกทะเลตอนน้ำขึ้นสูงสุดแล้วไม่ได้กลับมา
แต่เขาไม่มีทางอื่นแล้ว
หนี้สามล้าน กำหนดสามเดือน ทำงานธรรมดาแม้แต่ดอกเบี้ยยังใช้ไม่พอ โอกาสเดียวคือของทะเลที่ถูกน้ำขึ้นสูงซัดขึ้นมา ของทะเลพวกนี้จะถูกซัดมายังแนวหาดทรายลึกและแนวปะการังใต้น้ำที่ปกติไม่มีทางเดินไปถึง ที่นั่นซ่อนของมีค่าที่สุดในน่านน้ำแห่งนี้ไว้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขามาถึงบริเวณโขดหินดำ
แนวโขดหินนี้อยู่ห่างจากหมู่บ้านวั่งไห่ออกไปสองกิโลเมตรตามแนวชายฝั่ง โขดหินขรุขระสูงชัน เวลาน้ำลงจะเผยให้เห็นกำแพงหินสีดำกว้างใหญ่ เวลาน้ำขึ้นจะจมอยู่ใต้น้ำทั้งหมด
เพราะมีกระแสใต้น้ำวนมาก โขดหินก็คม ชาวประมงท้องถิ่นไม่เคยมาทางนี้ คนแก่ชาวประมงเรียกที่นี่ว่าประตูผี
จางเจียหนานยืนอยู่ริมโขดหินมองลงไปข้างล่าง น้ำทะเลกำลังซัดโขดหิน หลังจากน้ำขึ้นสูง น้ำก็ค่อยๆ ลดลง แต่ความเร็วช้ากว่าปกติมาก
คลื่นลมแรงเกินไป น้ำที่ลดลงก็ถูกคลื่นซัดดันกลับขึ้นมา เป็นการชักเย่อซ้ำไปซ้ำมา
เขารอประมาณยี่สิบนาที ตัดสินว่าแนวโน้มน้ำลงแน่ชัดแล้ว จึงกล้าเหยียบโขดหินที่ลื่นลงไปข้างล่าง
เท้าลื่นหลายครั้ง เขากัดฟันทรงตัว มุ่งหน้าไปยังแนวน้ำทีละก้าว
สวิงในมือไปเกี่ยวเข้ากับโขดหินก้อนหนึ่ง เขาก้มลงไปกระตุก ในจังหวะนั้นเอง หางตาก็มองเห็นกำแพงน้ำสีดำตั้งขึ้นบนผิวทะเล
คลื่นลูกนั้นสูงถึงสามเมตร
“เชี่ย!”
เขาตอบสนองไวมากกอดโขดหินที่หนาที่สุดข้างตัวไว้ แต่แรงกระแทกของคลื่นที่ฟาดลงมารุนแรงเกินกว่าที่เขาประเมินไว้ กระแสน้ำมหาศาลเหมือนมือที่มองไม่เห็นฉุดเขาออกจากโขดหินโดยตรง
ขาซ้ายกระแทกเข้ากับหินแหลมอย่างแรง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงระเบิดขึ้นจากหัวเข่า ขาทั้งข้างหมดแรงในพริบตา
ตามติดด้วยกระแสใต้น้ำพัดพาร่างของเขาม้วนไปยังเขตน้ำลึก ความเร็วสูงมากจนไม่มีทางคว้าอะไรไว้ทัน
ไฟฉายคาดหัวหลุดหายไปแล้ว ตรงหน้ามืดสนิท
น้ำทะเลไหลเข้าปากเข้าจมูก ทั้งเค็มทั้งฝาด สำลักจนปอดแทบระเบิด
เขาดิ้นรนสุดชีวิต แต่แผลที่ขาทำให้ออกแรงไม่ได้ ร่างเหมือนใบไม้ร่วงกลิ้งไปมาในกระแสน้ำ จมลงเรื่อยๆ
สามเมตร ห้าเมตร สิบเมตร...
แรงดันน้ำเริ่มบีบรัดช่วงอก แก้วหูบวมจนเจ็บมาก อากาศส่วนสุดท้ายในปอดกำลังหมดไปอย่างรวดเร็ว
สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางแล้ว
ความกลัวตายพรั่งพรูท่วมท้นขึ้นมา แต่ที่รุนแรงยิ่งกว่าความกลัวคือความไม่ยอม!
หนี้สามล้านยังไม่ได้ใช้ บุญคุณลุงเหม่ยยังไม่ได้ตอบแทน หุ้นส่วนเชิดเงินเขาหนีไป แค้นนี้เขาก็ยังไม่ได้ชำระ เหมือนเขาจะมองเห็นอีกฝ่ายกำลังเสวยสุขอยู่ข้างนอก
เขาไม่ยอมตายแบบนี้
ในชั่วขณะที่สติใกล้จะดับสูญไปหมดสิ้นนั้นเอง จู่ๆ ตรงหน้าอกของเขาก็เกิดความร้อนลวกขึ้นมา
ร้อนจนกลางอกแทบระเบิด!
จางเจียหนานฝืนลืมตา มองเห็นกลุ่มแสงสีฟ้าหม่นขนาดใหญ่กลุ่มหนึ่ง
แสงนั้นทะลุออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา ทะลุเนื้อผ้าและน้ำทะเล ในทะเลลึกสีดำมืดนั้นสว่างจ้าจนแสบตา
เขานึกออกแล้ว ก่อนหน้านี้เขาหยิบลูกปัดหินสีดำเม็ดนั้นในกล่องไม้เก่าใส่ลงในกระเป๋ากางเกงอย่างไม่รู้ตัว
ตอนนี้ ลูกปัดหินสีดำสนิทเม็ดนี้กำลังเปล่งแสง!
แสงสีฟ้าสว่างขึ้นเรื่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนทั่วทั้งผืนน้ำทะเลถูกย้อมเป็นสีฟ้าหม่นพิกล
ตามมาด้วยลูกปัดหินพุ่งออกมาจากกระเป๋า ลอยอยู่ตรงหน้าเขา หมุนอย่างช้าๆ
จางเจียหนานรู้สึกเหมือนกึ่งกลางหว่างคิ้วถูกเหล็กแหลมร้อนแดงแทงเข้าไปครั้งหนึ่ง
เจ็บมาก!
แต่นอกจากเจ็บ ยังมีความรู้สึกแบบถูกเติมเต็มเข้ามาอย่างรุนแรง เหมือนมีอะไรกำลังไหลไปตามจุดนั้นเข้าสู่หว่างคิ้วเข้าไปในหว่างคิ้ว!
ตอนที่เขาตะลึงอยู่นั้น แสงสีฟ้าก็วาบขึ้นมา ลูกปัดหินพุ่งหายวับเข้าไปในหว่างคิ้วของเขา
พลังงานเยือกเย็นระเบิดออกจากหว่างคิ้ว กระจายไปตามเส้นเลือดสู่แขนขาทั่วร่าง ทุกที่ที่ผ่านไป กล้ามเนื้อตรงนั้นจะกระตุกอย่างรุนแรงเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตครั้งหนึ่ง แล้วกลับสู่ความสงบ
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่แผลขาซ้ายก็ถูกคลายลงเกินครึ่งด้วยความเย็นนี้ จากความเจ็บแบบฉีกขาดกลายเป็นปวดตึงๆ
กระบวนการทั้งหมดดำเนินอยู่ประมาณสิบวินาที แต่จางเจียหนานรู้สึกเหมือนผ่านไปหลายวัน
จากนั้น...
เขาค้นพบว่าตัวเองหายใจได้แล้ว
ความรู้สึกอึดอัดจากการสำลักเมื่อครู่หายไป เขารู้สึกว่าตัวเองหายใจได้อย่างราบรื่น เหมือนหายใจอากาศบนบก
ยิ่งกว่านั้น น้ำทะเลที่ผ่านเข้าทางปากและจมูก ยังพาความรู้สึกเย็นสบายมาให้เขาด้วย
ที่พิกลกว่านั้นคือ ดวงตาของเขามองเห็นแล้ว
เหมือนเขาเปิดตาทิพย์ในน้ำ นั่นคือวิธีรับรู้แบบใหม่ที่ทำให้เขาอ้าปากค้าง
ในลานสายตาของเขา น้ำทะเลที่อยู่รอบตัวกลายเป็นสีฟ้าอ่อนกึ่งโปร่งใส โขดหินทุกก้อน เม็ดทรายทุกเม็ด ทิศทางของกระแสน้ำทุกสาย ปรากฏชัดเจนอยู่ตรงหน้าเขา
เขามองเห็นปริมาณการไหลของน้ำ เขารับรู้ทุกสิ่งรอบตัวได้
และเป็นทุกสิ่งในรัศมีห้าสิบเมตร 360 องศาไร้จุดบอด!
ในเวลาเดียวกัน แผงแสงกึ่งโปร่งใสอันหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
แผงแสงไม่ใหญ่ คล้ายหน้าจอคอมพิวเตอร์กึ่งโปร่งใส บนนั้นมีข้อความเขียนด้วยตัวอักษรที่เขาอ่านเข้าใจแต่บอกไม่ถูกว่าเป็นฟอนต์อะไร
[ระบบจับของทะเลมุกมังกรเปิดใช้งานแล้ว]
[เจ้าของร่าง: จางเจียหนาน]
[ระดับ: ขั้นต้น (สัมผัสวารีสีคราม)]
[พลังทะเล: 0/1000]
[ความสามารถที่ปลดล็อคแล้ว]
[สัมผัสวารีสีคราม: รับรู้ตำแหน่งของสิ่งมีชีวิตในทะเลในรัศมี 50 เมตรแบบไร้จุดบอด ทะลุชั้นทราย/โขดหินลึก 1 เมตร มองแยกประเภทและคุณภาพของอาหารทะเลได้ในพริบตา]
[หายใจใต้น้ำ: หายใจใต้น้ำในทะเลตื้นได้ไม่จำกัด]
[มิติมังกรเทพ: เริ่มต้น 100 ลูกบาศก์เมตร ใช้เก็บอาหารทะเลสดมีชีวิตได้ คงความสดรักษาชีวิต]
จางเจียหนานจ้องแผงแสงนั้นนานถึงสิบวินาทีเต็ม
สมองคิดตามไม่ทัน
เมื่อกี้เขาเกือบจมน้ำตาย ตอนนี้กลับบอกเขาว่า... เขามีระบบ?
แล้วยังหายใจใต้น้ำได้ ยังมีมิติร้อยลูกบาศก์เมตรอีก?
นี่มันฝันไปหรือเปล่าวะ?
เขาหยิกต้นขาตัวเอง ที่รอยฟกช้ำขาซ้ายส่งความเจ็บแสบร้อนขึ้นมา
ไม่ นี่ไม่ใช่ฝัน!
ความเจ็บปวดทำให้เขาใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว
ไม่ว่าลูกปัดหินดำเม็ดนั้นจะมีที่มาอย่างไร ไหนๆ มันก็ช่วยชีวิตเขาไว้ ก็ใช้ไปก่อนแล้วกัน
เขาขยับร่างกายเล็กน้อย พบว่าแผลที่ขาซ้ายยังเจ็บอยู่ แต่กระดูกไม่หัก ขยับได้
ความสามารถหายใจใต้น้ำทำให้เขาไม่ต้องกังวลเรื่องจมน้ำเลย ระยะรับรู้ห้าสิบเมตรทำให้เขารู้สภาพแวดล้อมใต้น้ำโดยรอบอย่างทะลุปรุโปร่ง
ตอนนี้เขายืนอยู่ใต้ทะเลลึกประมาณยี่สิบเมตร ใต้เท้าเป็นพื้นทะเลที่ปนไปด้วยหินกรวดและทรายละเอียด เหนือศีรษะผิวทะเลกำลังถูกพายุฝนปั่นป่วนจนฟ้าถล่มดินทลาย แต่ในความลึกระดับใต้น้ำนี้ กระแสน้ำกลับสงบขึ้นมากแล้ว
คลื่นลมกำลังอ่อนแรงลง น้ำทะเลเริ่มลดลงเร็วขึ้น
ช่วงน้ำลงที่แท้จริงของปรากฏการณ์น้ำขึ้นสูงสุดมาถึงแล้ว
จางเจียหนานสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง ปรับตัวให้ชินกับความรู้สึกหายใจใต้น้ำอย่างเต็มที่ แล้วเริ่มมองไปรอบๆ
ในจังหวะนั้นเอง ขอบเขตการรับรู้ของเขาก็ปรากฏบางสิ่งขึ้น
ด้านหน้าประมาณสี่สิบเมตร ระหว่างโขดหินใหญ่สองก้อนมีรอยแยกแคบๆ หนึ่ง ในรอยแยกนั้นเบียดเสียดกันแน่นขนัดไปด้วยจุดแสงกลุ่มหนึ่ง
จุดแสงพวกนั้นในลานสายตาการรับรู้ของเขาแสดงสีสันแตกต่างกัน สีเขียว สีฟ้า แล้วยังมีสีทองที่เจิดจ้าเป็นพิเศษอีกหลายจุด
เขาไม่รู้ว่าสีเหล่านี้แทนอะไร แต่สัญชาตญาณแบบหนึ่งบอกเขาว่า ของสีทองต้องมีค่ามากแน่ๆ
จางเจียหนานไม่สนใจสามเจ็ดยี่สิบเอ็ด ใช้แขนทั้งสองกวาดน้ำ ร่างทั้งร่างก็พุ่งไปทางนั้นเหมือนปลา
เขาตกใจอย่างยิ่ง ท่วงท่าของเขา... เหมือนกับกลายเป็นปลา หรือพูดได้ว่าเหมือนปลาได้น้ำ...