ตี 4:50 น. ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นจากขอบฟ้าทางทิศตะวันออก แต่ท่าเรือหมู่บ้านวั่งไห่กลับคึกคักจอแจไปแล้ว
เรือประมงหลายสิบลำเบียดเสียดกันอยู่ในอ่าว หัวเรือผูกผ้าแดง ท้ายเรือกองเต็มไปด้วยน้ำแข็งกับเข่งไม้ไผ่ เครื่องยนต์ดีเซลส่งเสียงกระหึ่มพ่นควันขาว ส่วนไฟส่องสว่างบนท่าเรือก็สาดแสงจนชายฝั่งทั้งแถบสว่างไสว
ลุงเหม่ยยืนคาบกล้องยาสูบอยู่หัวเรือ มุมปากยกขึ้นจนหุบไม่ลง “ไม่ได้ออกทะเลมาตั้งครึ่งเดือน มือคันจะแย่อยู่แล้ว!”
จางเจียหนานชะโงกหน้าออกมาจากห้องคนขับ กวาดตามองฝูงคนแน่นขนัดบนท่าเรือ เรือสามลำของบ้านลุงโจว เรือสองลำของจางต้าหนิว แล้วยังมีเรือเล็กกระจัดกระจายอีกนับไม่ถ้วน รวมแล้วอย่างน้อยก็สามสิบลำ เขาถึงค่อยวางใจ
อี้นั่วนั่งยอง ๆ อยู่ริมกราบเรือ ปรับขาตั้งกิมบอล ใบหน้าเล็ก ๆ มีรอยคล้ำใต้ตา แต่ยังปากแข็งว่าไม่ง่วง บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความจากผู้ชมไลฟ์สดไหลผ่านไม่ขาดสาย
“พี่เจียหนาน! ในห้องไลฟ์มีคนดูหกหมื่นแล้ว! ยอดพุ่งเร็วมากเลย…”
อี้นั่วยกกิมบอลหันไปทางจางเจียหนาน น้ำเสียงตื่นเต้นสุด ๆ “หลายคนถามกันใหญ่ว่าจะจุดประทัดตอนไหน!”
จางเจียหนานเหลือบดูเวลา ตอนนี้ 4:58 น.
“อีกเดี๋ยว”
พอถึง 5 โมงตรง ประทัดพวงแรกก็ดังสนั่นขึ้นที่ท่าเรือ เสียงเปรี้ยงปร้างระเบิดความคึกคักไปทั่วแนวชายฝั่ง ประทัดหลายสิบพวงถูกจุดพร้อมกัน เศษกระดาษสีแดงปลิวว่อนปูเต็มพื้น ท่ามกลางควันโขมงมีทั้งเสียงโห่ร้องของชาวประมงและเสียงเครื่องยนต์ดีเซลคำราม
อี้นั่วยกกิมบอลขึ้นเหนือศีรษะ กล้องกวาดจากเศษกระดาษแดงที่ปลิวเต็มฟ้าไปยังขบวนเรือที่เรียงรายแน่นขนัด ก่อนจะจับภาพด้านข้างของจางเจียหนานที่ยืนอยู่หัวเรือ
ข้อความในห้องไลฟ์สดพุ่งทะลักทันที
“เปิดทะเลแล้ว… เปิดทะเลแล้ว!”
“รอมาครึ่งเดือนจนดอกไม้ร่วงหมดแล้ว ในที่สุดพี่หนานก็ออกทะเล!”
“เรือหลายสิบลำออกพร้อมกัน ภาพยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว!”
จางเจียหนานตะโกนไปทางเรือลำข้าง ๆ “ลุงโจว ตามขบวนเรือให้ดี อย่าทิ้งช่วงล่ะ!”
ลุงโจวโบกมือจากอีกฝั่ง “วางใจได้ วันนี้ฉันจะเกาะติดนายไปเลย!”