เช้าหกโมง จางเจียหนานถูกมือถือสั่นดังหึ่งๆ ปลุกให้ตื่น
เขางัวเงียยื่นมือไปแตะ หน้าจอสว่างวาบ รายการข้อความเต็มไปด้วยจุดสีแดงตั้งแต่บนลงล่าง แถบแจ้งเตือนของโต่วอินแทบระเบิด
“อะไรกันเนี่ย...”
เขาขยี้ตากดเข้าไปดู แค่ชำเลืองมองเขาก็ตื่นเต็มตาทันที
ยอดผู้ติดตามโต่วอิน เมื่อคืนก่อนนอนยังแค่สองหมื่นต้นๆ ตอนนี้พุ่งพรวดเดียวถึงหกหมื่นกว่าคน
หน้าหลักมีวิดีโอสั้นเบื้องหลังการไลฟ์เพิ่มมาสามคลิป ล้วนเป็นฝีมือชาวเน็ตตัวยงตัดต่อจากคลิปย้อนหลังการไลฟ์เมื่อวานมาแต่งเติมใหม่
คลิปหนึ่งเป็นภาพสโลว์โมชั่นที่เขาล้วงกุ้งมังกรเจ็ดสีออกจากบ่อน้ำลึกด้วยมือเปล่า อีกคลิปเป็นฉากเด็ดที่เขาขุดอำพันขี้ปลาใต้โขดหินใต้น้ำ คลิปสุดท้ายเป็นตอนที่เขาโอนเงินต่อหน้าสาธารณชนและฉีกสัญญาเงินกู้
จางเจียหนานอึ้งไปครู่หนึ่ง ตอนฉีกสัญญาเขาไม่ได้เปิดไลฟ์ชัดๆ ใครแอบถ่ายวะ?
แต่ช่างเถอะ ตอนนี้วิดีโอสั้นสามคลิปนี้ แต่ละคลิปมียอดวิวถึงสองแสนกว่า ยอดไลค์ทั้งหมดเกินสี่หมื่น อัตราไลค์สูงจนน่าตกใจ คอมเมนต์แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
“นี่แหละของจริงพลิกชะตา! จากหนี้สามล้านสู่การฉีกสัญญาต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน สุดยอด!”
“เมื่อวานดูคลิปย้อนหลังของเขา กุ้งมังกรเจ็ดสีตัวนั้นสุดยอดจริงๆ”
“พี่เจียหนานสู้ๆ! ผมตามตั้งแต่ไลฟ์แรกเลย!”
จางเจียหนานดูไปพักหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาเลื่อนไปดูกรุ๊ปเพื่อนสมัยเรียน ข้อความในกรุ๊ปเกินเก้าร้อยเก้าสิบเก้าข้อความ ไม่ต้องดูก็รู้ว่าแตกตื่น ข้อความที่เขาโยนใส่กรุ๊ปเมื่อคืน เหมือนระเบิดใต้น้ำ จนถึงตอนนี้ยังไม่เงียบ
เขาไม่ได้ดูต่อ กดล็อกหน้าจอพลิกตัวลุกจากเตียง
ตอนล้างหน้าแปรงฟัน เขามองหน้าตัวเองในกระจกอยู่สองสามวินาที รอยไข่มังกรที่หว่างคิ้ว ซึ่งแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ในแสงยามเช้าสะท้อนประกายเรืองรองจางๆ วูบหนึ่ง
“หาเงินต่อ”
เขาบอกตัวเองพลางบิดผ้าขนหนูหมาดๆ แขวนไว้บนราว จากนั้นก็เริ่มตรวจสอบอุปกรณ์ไลฟ์