จางเจียหนานเร่งฝีเท้า ลุยน้ำไปไม่นาน น้ำทะเลก็ท่วมจากเอวถึงหน้าอก ช่องว่างระหว่างกลุ่มหินโสโครกเริ่มแคบขึ้นเรื่อยๆ
ในสัมผัสวารีสีคราม สัญญาณที่กำลังอ่อนแรงลงนั้นอยู่ข้างหน้าไม่ถึง 20 เมตร เขามาถึงที่หมายอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ทรายใต้เท้าถูกกระแสน้ำใต้วนจนขุ่น ทุกย่างก้าวต้องใช้แรงไม่น้อย
ข้อความในห้องไลฟ์ยังคงเดากันไปต่างๆ นานาว่าเขาเจอของใหญ่เข้าแล้ว
"พี่เจียหนานสัมผัสได้อะไรหรือเปล่า"
"ดูเขาเข้าไปในที่อันตรายขนาดนั้น แล้วยังมุ่งมั่นไม่ท้อแบบนี้ ต้องเป็นตัวใหญ่แน่ๆ!"
จางเจียหนานอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ทุกคน พวกคุณพูดถูก ผมรู้สึกว่ามีอะไรอยู่ข้างหน้า…แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร…ก็เลยต้องเสี่ยงเข้าไปดูสักหน่อย…"
เขาอ้อมหินโสโครกแหลมคมที่เต็มไปด้วยหอยนางรม เขย่งเท้ามองไปข้างหน้า แล้วก็ตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว
บริเวณตื้นๆ ด้านหลังแนวหินใต้น้ำ มีก้อนสีขาวกำลังดิ้นรนสุดชีวิตในน้ำทะเล
มันเปียกทั่วทั้งตัว สี่ขาถูกแหอวนเก่าพันไว้แน่น หัวพ้นน้ำขึ้นมาเล็กน้อย ปากอ้าแล้วหุบ ส่งเสียงครวญคราง เบาหวิวแทบไม่ได้ยิน
นี่คือหมา!
หมาจอบ้านสีขาวตัวหนึ่ง!
มันตัวไม่ใหญ่ กะๆ ดูก็ 10-15 กิโลกรัม ขนทั้งตัวขาวราวหิมะ แต่ตอนนี้ถูกน้ำทะเลและโคลนเลนเกาะจนกลายเป็นสีขาวเทาสกปรก ดวงตาปรือๆ แทบปิด ลิ้นห้อยอยู่ข้างปาก ดูออกว่ากำลังจะหมดแรง
มันยิ่งดิ้น แหก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ยิ่งดิ้นมาก เชือกแหก็ยิ่งรัดลึก ขาหน้าขวาถูกเชือกไนลอนรัดจนเป็นรอยเลือด
และน้ำก็กำลังขึ้นเรื่อยๆ
ตามสภาพภูมิประเทศของหินงมหลง อย่างมากอีกครึ่งชั่วโมง บริเวณที่ตื้นนี้ก็จะถูกน้ำท่วมจนมิด