จางเจียหนานไม่สนใจสีหน้าของเสือหวงแก้มเหลืองที่เปลี่ยนไป เขาก้มหน้ากดโทรศัพท์
หน้าโอนเงินเด้งขึ้นมา เขากรอกจำนวนเงิน แล้วกดปุ่มยืนยัน
สามวินาทีต่อมา มือถือของเสือหวงแก้มเหลืองก็ดังขึ้น
เสียงแจ้งเตือนข้อความแจ้งยอดเงินเข้าในลานที่เงียบสงัดฟังดูแสบแก้วหูเป็นพิเศษ
เสือหวงแก้มเหลืองก้มมองหน้าจอ ลูกตาเบิกกว้างทันที บุหรี่ที่คาบอยู่เกือบตกลงพื้น
ให้ตายสิ โอนมาจริงด้วย!
สองแสนสองหมื่นสามพันเป๊ะ ไม่ขาดไม่เกิน
เขาเงยหน้ามองจางเจียหนาน สีหน้าบนใบหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างน่าดู
“เงินให้แล้ว พวกนายไปได้แล้ว... ช่วงนี้อย่ามาจะดีกว่า... ถึงวันชำระตามสัญญาเงินกู้ ฉันจะคืนให้เอง!” จางเจียหนานพูดเสียงเย็น
เสือหวงแก้มเหลืองพยักหน้า พูดว่า “ก็ได้ นายเป็นเจ้าเงินนายว่ายังไงก็ว่ากัน ยังไงข้าก็ไม่กลัวนายเบี้ยวอยู่แล้ว!”
จางเจียหนานไม่สนใจเขา แต่ฉีกสัญญาเงินกู้นั้นต่อหน้าทุกคน ฉีกครึ่งหนึ่ง แล้วฉีกซ้ำอีกครึ่ง เศษกระดาษร่วงจากซอกนิ้วลงบนพื้น
“ไป! คืนนี้จองร้านคาราโอเกะเลี้ยงทั้งคณะ!” เสือหวงแก้มเหลืองโบกมือ พาลูกน้องทั้งหมดออกไป
ฉมวกของลุงเหม่ยหล่นเปาะลงบนพื้น ป้าเหม่ยอดกลั้นไม่ไหวแล้ว จมูกแสบ น้ำตาไหลออกมา
ชาวบ้านที่ยืนมุงดูเงียบกริบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เกิดเสียงซุบซิบดังกระหึ่มขึ้นมา
“ใช้หนี้แล้วเหรอ? ใช้คืนแล้วจริงๆ เหรอ?”
“สองแสนสองหมื่นนะ เขาไปเอาเงินมาจากไหนตั้งมากมาย...”
“ฉันดูไลฟ์เขาตอนบ่ายนะ เขาจับกุ้งมังกรเจ็ดสีได้ตัวหนึ่ง ยังขุดอำพันขี้ปลาได้อีกก้อน! ขายได้สองแสนห้าหมื่น!”
“หา? อำพันขี้ปลา? นั่นมันอะไรน่ะ?”