"หมายความว่าไง รับออเดอร์ไม่ได้?" เสียงของจางเจียหนานเย็นลงทันที
เจ้าของสถานีขนส่งพัสดุที่ปลายสายอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกดเสียงต่ำมาก ราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน
"คุณจางครับ ไม่ใช่ว่าเราไม่อยากทำให้ แต่เป็นคำสั่งจากเบื้องบน มีเจ้าของธุรกิจอาหารทะเลใหญ่จากเมืองเอกบอกว่า ถ้าเป็นของของคุณ ระบบขนส่งห้องเย็นของทั้งอำเภอเราห้ามรับงาน สถานีเล็ก ๆ อย่างเรา ไม่อยากมีเรื่องกับเขาหรอกครับ..."
จางเจียหนานถือโทรศัพท์ไว้โดยไม่พูดอะไร ใบหน้าดำทะมึน เหมือนน้ำทะเลลึกใต้ก้นหินงมหลง
เจ้าของธุรกิจอาหารทะเลใหญ่จากเมืองเอก? แล้วยังเจาะจงมาที่เขาอีก
นอกจากหลี่หยางแล้วจะเป็นใครไปได้อีก?
เขาวางสายจากสถานีขนส่ง แล้วโทรหาบริษัทโลจิสติกส์ห้องเย็นอีกสองที่ที่เคยสอบถามไว้ ที่แรกไม่มีใครรับสาย ส่วนอีกที่รับสาย แต่ประโยคแรกคือคำขอโทษและปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
สามบริษัทถูกปิดกั้นทั้งหมด
ไอ้หลี่หยางชาติชั่ว
ต้าไป๋นั่งอยู่ข้างเท้า เอียงหัวมองเขาเหมือนจะรับรู้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเจ้านาย หางแกว่งไปมาช้า ๆ แล้วใช้จมูกที่ชื้น ๆ ถูที่หลังมือเขา
จางเจียหนานก้มลงมองมัน เอื้อมมือไปลูบหัวมันเบา ๆ "ไม่เป็นไร ฟ้ายังไม่ถล่มหรอกน่า"
เขาก้มหน้ามองปลาหินกับปูที่วางอยู่เต็มพื้นด้านข้าง ปลาหินเกรดพรีเมียมสี่สิบสามตัว ปูทะเลกับปูลายดอกไม้สิบกว่าตัว ทั้งหมดยังมีชีวิตอยู่ แต่ยิ่งออกห่างจากน้ำทะเลนานเท่าไหร่ อัตราการรอดชีวิตก็ยิ่งต่ำลง ปลาหินยังพอทน ส่วนปูน่าจะอึดอยู่ได้อีกสามสี่ชั่วโมง
แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้กังวลว่าอาหารทะเลพวกนี้จะตาย!
ถ้าจนมุมจริง ๆ เขาจะปิดไลฟ์สตรีม แล้วเอาของทั้งหมดไปไว้ในมิติมังกรเทพ
เพียงแต่ถ้าไม่ถึงที่สุดจริง ๆ ไม่อยากปิดไลฟ์เลยจริง ๆ