จางเจียหนานเดินเลียบทางเล็ก ๆ ริมทะเลกลับบ้าน เจ้าต้าไป๋วิ่งต้อย ๆ ตามหลังเขา บางทีก็วิ่งแซงขึ้นหน้า เอาอุ้งเท้าเขี่ยเปลือกหอยบนหาดทรายเล่น หันมามองเขา หางแกว่งติ้ว ๆ ราวกับกังหันลมตัวน้อย
แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมผิวทะเลเป็นสีแดงทองอร่าม น้ำลดลงไปไกลสุด เผยให้เห็นหาดทรายเปียกชื้นกว้างใหญ่ เกลื่อนกลาดไปด้วยเปลือกหอยและสาหร่ายทะเล
วันนี้เก็บเกี่ยวได้ดีมาก รถขนส่งของหมิงหลวน อินเตอร์เนชั่นแนลมารับของทะเลไปจนหมด เงินหนึ่งหมื่นหกพันแปดร้อยหยวนโอนเข้าบัญชีทันที รวมกับเงินที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขามีเงินสดอยู่ในมือราวแสนหยวนเศษ ๆ
ตัวเลขนี้อาจดูน้อยนิดเมื่อเทียบกับหนี้สินสองล้านหกแสนสามหมื่นหยวน แต่เรื่องเงินก็ต้องสะสมทีละเล็กทีละน้อยนั่นแหละ
"โฮ่ง!"
จู่ ๆ เจ้าต้าไป๋ก็หยุดนิ่ง ก้มหน้าลงแนบกับพื้นทราย ดมฟุดฟิดแรง ๆ สองสามที อุ้งเท้าหน้าตะกุยทรายเร็วรี่ ทรายกระเด็นใส่ขากางเกงของจางเจียหนานเต็มไปหมด
จางเจียหนานเกิดสงสัย ย่อตัวลงดูก็เห็นในทรายมีปูเสฉวนขนาดเท่ากำปั้นตัวหนึ่งโผล่ออกมา มันแบกเปลือกหอยลายสวยงามไว้บนหลัง กำลังกางก้ามใหญ่สองข้างขู่ใส่เจ้าต้าไป๋
"เออ เก่งนี่ กลิ่นแค่นี้ยังได้กลิ่น?" จางเจียหนานยิ้มพลางเอามือขยี้หัวเจ้าต้าไป๋
เจ้าต้าไป๋แกว่งหางอย่างได้ใจ วิ่งนำไปอีกสองสามก้าว จมูกยังคงก้มลงดมพื้นต่อไป
จางเจียหนานวางปูเสฉวนกลับลงบนหาดทราย ลุกขึ้นยืนมองเจ้าต้าไป๋วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานอยู่ข้างหน้า มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เจ้าหมาตัวนี้มันเป็นเหมือนเครื่องตรวจจับที่มีชีวิตยังไงยังงั้น
"เจียหนาน! เจียหนาน!"
มีเสียงคุ้นหูดังเข้ามาจากไกล ๆ จางเจียหนานหันกลับไปมอง ก็เห็นลุงเหม่ย
ลุงเหม่ยสวมเสื้อนอกเก่าสีเขียวทหารตัวซีด ๆ มือหนึ่งถือกุ้งทะเลสด ๆ พวงหนึ่ง กำลังเดินมาตามหาดทรายมุ่งหน้ามาทางเขา