ต้าไป๋ไม่ยอมเข้าใกล้ถ้ำหินงอกไม่ว่ายังไงก็ตาม
มันหลบอยู่หลังหินโสโครกแห้ง ๆ ก้อนหนึ่ง ขาหน้าตะกุยขอบหิน โผล่หัวไปทางปากถ้ำนิดหนึ่ง แล้วผวาหดกลับเข้ามา ส่งเสียงครางเบาใส่จางเจียหนานสองที สีหน้าบอกชัดเจนว่า ข้างในมีบางอย่าง นายระวังตัวด้วย
จางเจียหนานย่อตัวลงลูบหัวมัน “โอเค เจ้าคอยอยู่ข้างนอก ข้าเข้าไปดูเอง”
เขาเอียงถังที่เต็มไปด้วยปูไปผูกไว้บนหินโสโครกสูง ๆ ตรวจสอบว่าไม่ถูกน้ำขึ้นพัดหายไปแน่แล้ว จากนั้นตรวจซีลกันน้ำของกล้องใต้น้ำอีกครั้ง สูดหายใจลึก ๆ แล้วลุยน้ำมุ่งหน้าไปยังถ้ำหินงอกที่จมอยู่ครึ่งหนึ่ง
ข้อความในห้องไลฟ์สดตึงเครียดขึ้นมาทันใด
“พี่เจียหนาน นายเข้าไปในถ้ำคนเดียวเหรอ ไม่เป็นอันตรายแค่ไหน?”
“ใช่ ๆ แม้แต่ต้าไป๋ยังกลัว ต้องมีอันตรายแน่!”
“โธ่เอ๊ย สตรีมเมอร์ก็ใจถึงเกินไปแล้ว ฮาร์ดคอร์สุดยอด... ดูแล้วเสียววาบเลย”
“เหมือนกัน พวกลุ้นแทบใจหายใจคว่ำ...”
น้ำทะเลท่วมถึงอกของจางเจียหนาน เขาก้มตัวมุดเข้าไปในปากถ้ำหินงอก
ปากถ้ำไม่ใหญ่ พอให้ผู้ใหญ่คนหนึ่งเบี่ยงตัวผ่านเข้าไปได้ กำแพงหินทั้งสองข้างเต็มไปด้วยหอยนางรมและเพรียงหิน คมราวกับใบมีด เขาหลีกเลี่ยงเปลือกคม ๆ อย่างระมัดระวัง มือจับกำแพงหินเดินเข้าไปข้างใน
ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งมืด ระดับน้ำก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ จากอกลามไปถึงคาง
ตอนนั้น ผู้ชมเห็นภาพแคบ ๆ อึดอัดจากกล้องของเขา แต่ละคนราวกับเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ อย่าได้กล่าวว่าตื่นเต้นแค่ไหนเลย
ข้อความบินพรูพราก เกือบทั้งหมดเป็นคำพูดว่าตื่นเต้นหวาดเสียว บางคนยังเตือนให้สตรีมเมอร์กลับลำ อย่าเสี่ยงไปเลย
จางเจียหนานจะมีเวลาว่างดูข้อความได้อย่างไร เขาสูดหายใจเฮือกใหญ่ มุดตัวทั้งร่างลงใต้น้ำ
วินาทีที่เปิดใช้ความสามารถหายใจใต้น้ำ ความรู้สึกผ่อนคลายคุ้นเคยนั้นก็แผ่ซ่านทั่วร่างอีกครั้ง เขาไม่ต้องกังวลเรื่องออกซิเจน สามารถเคลื่อนไหวในน้ำได้อย่างอิสระเหมือนปลา ความรู้สึกนี้มันมหัศจรรย์เกินไปแล้ว