หลินเยว่ยืนอยู่หน้าบ้านพักสำเร็จรูป บุหรี่ที่คีบไว้ในมือใกล้ไหม้ถึงก้นกรองแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ได้ดีดขี้เถ้าทิ้ง
“เถ้าแก่จาง ทางผมจัดรถไว้เรียบร้อยแล้ว มายบัคสามคันพร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ ศูนย์บัญชาการทางอ่าวหยางเจียงก็เตรียมห้องที่ดีที่สุดไว้ให้คุณแล้ว ขอแค่คุณบอกว่าไป พวกเราก็จะ...”
“เดี๋ยวก่อน”
จางเจียหนานยกมือห้าม น้ำเสียงสงบนิ่งแต่ไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง
หลินเยว่ชะงัก คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากถูกกลืนกลับลงคอไปทั้งอย่างนั้น
จางเจียหนานไม่ได้อธิบายทันที เขาหันไปยืนข้างหน้าต่าง สายตาทอดไปยังผืนทะเลสีครามนอกฟาร์มทะเล ความรู้สึกสั่นไหวจากไข่มังกรบริเวณหว่างคิ้วยังไม่จางหายไปทั้งหมด มันชี้ไปทางตะวันออกเฉียงใต้อย่างเลือนราง ซึ่งเป็นทิศทางของเกาะโดดเดี่ยวน้ำอุ่น
เขาจำปฏิกิริยาของไข่มังกรตอนสัมผัสปลาป่วยพวกนั้นได้อย่างชัดเจน
ทั้งต่อต้าน ทั้งคลื่นไส้ ทั้งอยากกลืนกิน แต่ขณะเดียวกันก็ส่งสัญญาณชัดเจนว่าหมดกำลังจะรับมือ ราวกับคนที่เผชิญหน้ากับบ้านไฟไหม้ แต่ในมือมีน้ำอยู่แค่แก้วเดียว
ตอนนั้นพลังปนเปื้อนจากห้วงลึกในฟาร์มทะเลของเขามีอยู่เพียงนิดเดียว ไข่มังกรก็กลืนกินได้อย่างง่ายดาย แต่พื้นที่นั่นใหญ่แค่ไหนกัน? แค่ 100 หมู่เท่านั้นเอง ทั้งความเข้มข้นและปริมาณรวมก็ไม่ได้สูงนัก
แต่อ่าวหยางเจียงไม่เหมือนกัน ได้ยินว่ามีพื้นที่ถึง 5,000 หมู่!
พื้นที่ใหญ่กว่าถึง 50 เท่า แถมความเข้มข้นยังสูงจนน่าตกใจ ปลาพวกนั้นเน่าเปื่อยจากข้างในออกมาข้างนอก แสดงว่าพลังปนเปื้อนได้แทรกซึมไปทุกซอกทุกมุมของน้ำทะเลแล้ว
เมื่อต้องเผชิญกับมลพิษระดับนี้ ไข่มังกรก็ส่งคำตัดสินอันชัดเจนมาให้เขา ด้วยความสามารถในการชำระล้างที่มีอยู่ตอนนี้ เขาไม่มีทางจัดการมลพิษระดับนี้ได้
แต่ไข่มังกรก็ส่งสัญญาณอีกอย่างหนึ่งมาให้ด้วย
สัญญาณนั้นไม่เคยขาดหายไปเลยตั้งแต่เมื่อคืน มันดึงดูดเขาเป็นจังหวะสม่ำเสมอคล้ายเสียงหัวใจเต้น ทิศทางเดิมไม่เปลี่ยน คือทางตะวันออกเฉียงใต้ค่อนไปทางใต้ ห่างออกไป 80 ไมล์ทะเล เกาะโดดเดี่ยวน้ำอุ่น ใต้ทะเลลึก 500 เมตร
แก่นพลังสีทองนั่น!