ความคึกคักที่ท่าเรือดำเนินต่อเนื่องไปจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง
ข่าวแพร่ไปเร็วยิ่งกว่าลมทะเล เรือพั่วล่างเพิ่งจอดเทียบท่าได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ชาวประมงจากหมู่บ้านสือถังกับหมู่บ้านหลิ่ววานที่อยู่ข้างเคียงก็ขี่รถสามล้อไฟฟ้ากันมาถึง แต่ละคนเบียดกันอยู่ด้านนอกราวท่าเรือ ชะเง้อมองถังพักน้ำทะเลสด พร้อมส่งเสียงสูดปากดังซี้ด ๆ ไม่หยุด
“ฉันเป็นชาวประมงมาสี่สิบปี ยังไม่เคยเห็นปลาทูน่าครีบน้ำเงินเป็น ๆ กับตาตัวเองเลย” เฒ่าอู๋จากหมู่บ้านสือถังกระหย่องอยู่ริมท่าเรือ มือทั้งสองประคองบุหรี่ไว้ แต่กลับลืมจุด “เคยเห็นในโทรทัศน์ว่าพวกญี่ปุ่นเอาไปประมูล ตัวหนึ่งขายได้หลายล้านเยน คิดเป็นเงินหยวนก็หลายแสนเชียว”
คนข้าง ๆ แย้งขึ้นมา “ลุงอู๋ นั่นมันราคาตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว ปลาทูน่าครีบน้ำเงินระดับสุดยอดเคยประมูลที่ตลาดสึกิจิในโตเกียวได้ถึง 200 ล้านเยน คิดเป็นเงินหยวนก็เกิน 10 ล้าน!”
“เกิน 10 ล้านเหรอ?” ก้านกล้องยาสูบของเฒ่าอู๋แทบหล่นลงทะเล เขายกมือชี้ปลาตัวใหญ่สีเงินอมฟ้าในถังพักน้ำทะเลสด นิ้วสั่นระริก “ถังหนึ่งนี่จะมีมูลค่าเท่าไรกันล่ะ? โอ้แม่เจ้า...”
ชาวประมงรอบข้างต่างสูดปากด้วยความตกตะลึง
ปลาทูน่าครีบน้ำเงิน 23 ตัวว่ายวนอยู่ในถังพักน้ำทะเลสดอย่างเป็นระเบียบ แต่ละตัวหนักกว่าร้อยจิน ลำตัวสีเงินอมฟ้าสะท้อนแสงเป็นประกายคล้ายโลหะใต้ไฟท่าเรือ ตอนพวกมันสะบัดหางก็สาดน้ำเป็นวงกว้าง กระเซ็นใส่หน้าคนที่ยืนมุงจนเปียกกันไปหมด
แต่ไม่มีใครถอยเลยสักคน
ชาตินี้ได้เห็นปลาทูน่าครีบน้ำเงินเป็น ๆ กับตา ต่อให้โดนน้ำทะเลสาดใส่เต็มหน้าจะเป็นไรไป
อี้นั่วยังถืออุปกรณ์ถ่ายทอดสดกระโดดโลดเต้นอยู่บนดาดฟ้า แม้เสียงจะแหบจนแทบไม่มีแล้ว แต่จำนวนคนในห้องถ่ายทอดสดยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ยอดผู้ชมออนไลน์ทะลุสามแสนไปนานแล้ว ความเห็นบนหน้าจอไหลพรั่งพรูราวกับฝนกระหน่ำ
“ทุกคน ตอนนี้มีผู้ติดตาม 520,000 คนแล้วนะ!” เธอชูมือทำรูปหัวใจใส่กล้อง “เดี๋ยวถ่ายภาพใกล้ ๆ ของปลาทูน่าครีบน้ำเงินให้ดูอีกรอบ ตัวใหญ่ที่สุดนี่หนัก 132 จิน ดูรอบเอวสิ ใหญ่กว่าต้นขาฉันอีก!”