เรือพั่วล่างทำงานอยู่ที่เกาะโดดเดี่ยวน้ำอุ่นติดต่อกันห้าวันเต็ม
ตลอดห้าวันที่ผ่านมา ลุงโจวชาชินไปเสียแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่ตื่นเต้นจนตัวสั่น พอถึงวันที่สามก็เริ่มเห็นเป็นเรื่องธรรมดา จนตอนนี้เขาคิดว่า ต่อให้จางเจียหนานทอดแหครั้งหน้าขึ้นมาได้เงือกสักตัว ก็คงไม่ทำให้เขาประหลาดใจนัก
ห้องเก็บปลามีชีวิตเต็มแล้ว
ห้องแช่แข็งก็เต็มแล้ว
แม้แต่บ่อพักน้ำที่ต่อขึ้นชั่วคราวบนดาดฟ้าก็ยังเต็ม
แนวเส้นกินน้ำของเรือทั้งลำต่ำกว่าตอนออกเดินทางเกือบครึ่งเมตร ในหมู่เรือประมงทะเลไกลมีคำเรียกเฉพาะว่า “บรรทุกเต็มอัตรา” หมายความว่าเรือไม่อาจรับของเพิ่มได้อีกแล้ว
“เถ้าแก่จาง ใส่เพิ่มไม่ได้จริง ๆ แล้วครับ” ลุงโจวยืนอยู่ในห้องควบคุม พลางชี้ไปยังไม้บอกระดับกินน้ำ “ถ้าใส่เพิ่มเรือจะบรรทุกเกินพิกัด ขากลับถ้าเจอคลื่นใหญ่ขึ้นมาอาจเกิดเรื่องได้”
จางเจียหนานยืนอยู่บนดาดฟ้า กวาดตามองไปรอบ ๆ ในห้องเก็บปลามีชีวิตมีปลาทูน่าครีบเหลืองนับพันตัวกับปลาทูน่าครีบน้ำเงินอีก 23 ตัวว่ายอยู่ ส่วนห้องแช่แข็งอัดแน่นไปด้วยปลาเก๋าหินและปลาซาบะ บ่อพักน้ำบนดาดฟ้ายังมีปลากะพงแดงหลายร้อยตัวกำลังดิ้นกระเสือกกระสน
นี่เป็นแค่ส่วนที่คนอื่นมองเห็น
ในมิติมังกรเทพยังมีปลาชั้นเลิศจำนวนพอ ๆ กัน ว่ายเล่นอย่างสบายอารมณ์อยู่ในน้ำมีชีวิตที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ ในบรรดานั้นยังมีปลาทูน่าครีบน้ำเงินชั้นยอดแปดตัวที่เขาคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน แต่ละตัวมีคุณภาพดีที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมาตลอดชีวิต
“เอาละ เลิกงาน กลับท่าเรือ” เขาบอก
ลุงโจวถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับได้รับอภัยโทษ ก่อนจะรีบสตาร์ตเครื่องยนต์ เรือพั่วล่างหันหัวกลับ แล้วฝ่าคลื่นมุ่งไปทางเดิม
ระหว่างทางกลับ อี้นั่วไลฟ์สรุปทริปอยู่บนดาดฟ้าท้ายเรือหน้ากล้อง
“ทุกคนคะ ทริปปฐมฤกษ์ของเรือพั่วล่างที่เกาะโดดเดี่ยวน้ำอุ่นจบลงอย่างเป็นทางการแล้ว! มาสรุปผลงานห้าวันให้ฟังกันนะคะ” เธอเริ่มนับนิ้ว “ปลาทูน่าครีบเหลืองมากกว่า 1,600 ตัว ปลาทูน่าครีบน้ำเงิน 23 ตัว ปลาเก๋าหินมากกว่า 300 ตัว ปลากะพงแดงมากกว่า 500 ตัว ปลาซาบะมากกว่า 400 ตัว แล้วยังมีปลาเบ็ดเตล็ดอีกประมาณ 500 กิโลกรัม...”