ตอนตีห้าครึ่ง แสงแรกของรุ่งอรุณเพิ่งแต้มขอบฟ้าเป็นสีขาวซีด
จางเจียหนานถูกเสียงเครื่องจักรฮัมเบา ๆ ปลุกให้ตื่น พอออกมาจากห้องพักบนเรือก็เห็นซูชิงฉานกำลังง่วนอยู่บนดาดฟ้าแล้ว
เธอสวมเสื้อกันลมสีน้ำเงินเข้ม มัดผมเป็นหางม้าต่ำ กำลังยอง ๆ ตรวจสอบขั้นตอนสุดท้ายอยู่ข้างยานสำรวจใต้น้ำสีเหลืองลำหนึ่ง ยานควบคุมระยะไกลขนาดเล็กลำนั้นมีขนาดพอ ๆ กับกระเป๋าเดินทาง ติดตั้งกล้องความละเอียดสูงและเซนเซอร์ตรวจวัดคุณภาพน้ำหลายชนิด เป็นอุปกรณ์ที่เธอยืมมาจากสถาบันวิจัยทางทะเลประจำมณฑลโดยเฉพาะ
“เช้าขนาดนี้เลยหรือ?” จางเจียหนานเดินเข้าไปหา
ซูชิงฉานไม่แม้แต่จะเงยหน้า นิ้วมือแตะปุ่มบนแผงควบคุมด้านข้างยานอย่างรวดเร็ว “กระแสน้ำช่วงเช้ามืดเสถียรที่สุด ทัศนวิสัยก็ดีที่สุด เหมาะกับการสำรวจน้ำลึกพอดี”
เธอยืดตัวขึ้น ชี้ไปยังกราฟข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก “เมื่อคืนฉันวิเคราะห์น้ำในขวดเก็บตัวอย่างเบื้องต้นแล้ว อนุภาคสีทองพวกนั้นมีองค์ประกอบหลักเป็นแร่ซิลิเกตที่มีธาตุหายาก ตอนนี้แหล่งแร่ธรรมชาติที่เรารู้จักบนโลกมีแค่เขตน้ำพุร้อนใต้พิภพในไอซ์แลนด์กับนิวซีแลนด์เท่านั้น”
“เคยพบในทะเลใกล้ชายฝั่งจีนไหม?”
“ไม่เคยเลย” น้ำเสียงของซูชิงฉานเจือความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าใต้ทะเลแถบนี้มีแหล่งน้ำพุแร่ความร้อนใต้พิภพขนาดใหญ่จริง นั่นจะเป็นการค้นพบครั้งสำคัญของธรณีวิทยาทางทะเลทั่วโลกเลยนะ ถึงขั้นตีพิมพ์ลงวารสารชั้นนำได้เลย”
จางเจียหนานไม่พูดอะไร เขาช่วยเธอยกยานสำรวจไปวางบนแท่นหย่อนลงน้ำตรงขอบดาดฟ้า
สิบนาทีต่อมา ยานสำรวจค่อย ๆ จมลงสู่ทะเลตามรอกแขวนเฉพาะทาง สายเคเบิลที่เชื่อมต่อกับยานถูกปล่อยออกไปทีละเมตร