ตอนหย่อนอวนที่สองลงทะเล มือของเหล่าโจวยังคงสั่น ใจก็เต้นระรัวไม่หยุด
ทั้งชีวิตเขาไม่เคยทำงานที่ตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน ลงอวนครั้งเดียวได้สามล้านหยวนในเวลา 15 นาที ถ้าต้องทำแบบนี้ทุกวัน เขาคงหัวใจวายตายเข้าสักวัน
“ลึก 250 เมตรนะ เถ้าแก่จาง ระดับความลึกขนาดนี้ทำให้อวนลากท้องทะเลรับภาระหนักมาก” เหล่าโจวพูดพลางปรับความเร็วในการปล่อยสายสลิง “สายสลิงรับน้ำหนักได้สูงสุดสองตันครึ่ง ถ้าปลามากเกินไปแล้วดึงขึ้นมาทีเดียวจนเต็ม…”
“ไม่ขาดหรอก” จางเจียหนานยืนมองสายสลิงที่ค่อย ๆ จมลงไปทีละเมตรท้ายเรือ น้ำเสียงสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด “พออวนเข้าที่แล้ว ฉันจะให้ยกขึ้นสองรอบ”
เหล่าโจวอ้าปากเหมือนอยากถามว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าอวนเข้าที่แล้ว แต่พอนึกถึงเรื่องอวนแรกก็กลืนคำถามลงคอ
สายสลิงถูกปล่อยลงไปเรื่อย ๆ เมื่อตัวเลขบนเครื่องนับระยะกระโดดไปถึง 230 เมตร จางเจียหนานก็หลับตาลง
สัมผัสวารีสีครามแผ่ขยายออกไปอีกครั้ง จับตำแหน่งอวนที่ความลึก 250 เมตรได้อย่างแม่นยำ ปากอวนทรงกรวยหันเข้าหากลุ่มแสงสีน้ำเงินเข้มขนาดใหญ่ที่เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า นั่นคือขอบนอกของฝูงปลาหลัก
จังหวะนั้นเอง เสียงของจางเจียหนานก็ดังขึ้น
“เหล่าโจว เร็วเข้า! หักหางเสือซ้าย 8 องศา ลดความเร็วลากเหลือ 2 นอต”
เหล่าโจวรีบทำตามทันที
ในสัมผัสของจางเจียหนาน เส้นทางของอวนปรากฏชัดเจน มันเหมือนปากขนาดมหึมาที่ค่อย ๆ แหวกเข้าไปตรงขอบฝูงปลา ปลาทีละตัวพุ่งชนปากอวน ถูกกระแสน้ำพัดพาเข้าไปยังส่วนลึกของถุงอวน
แปดนาทีต่อมา จางเจียหนานลืมตาขึ้น หายใจหอบพลางสั่งว่า “พอแล้ว หยุดเรือ ยกอวน!”
“แค่แปดนาทีเองหรือ?” คราวนี้เหล่าโจวแทบไม่เหลือแรงจะตกใจ เขาดึงคันบังคับเครื่องกว้านอวนลงอย่างชา ๆ
ทันทีที่กว้านเริ่มหมุน เหล่าโจวก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ระบบไฮดรอลิกส่งเสียงครืดคราดทุ้มต่ำ นั่นเป็นสัญญาณว่ารับภาระหนักเกินไป
“หยุด!” เหล่าโจวปล่อยคันบังคับทันที ก่อนหันไปมองจางเจียหนาน “หนักเกินไป ยกขึ้นมาทีเดียวไม่ไหว!”