แม้หลินซีจะรู้สึกรำคาญอยู่บ้าง แต่นางก็ยังเห็นว่าจำเป็นต้องพูดกับเขาให้ชัดเจน เพื่อให้เจ้าของร่างเดิมได้รับคำตอบที่นางปรารถนา
“เช่นนั้นท่านเตรียมจะใช้ชีวิตร่วมกับข้าอย่างสงบสุขได้อย่างไร?”
มั่วหยางถูกนางถามจนตะลึงงัน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยเอ่ยปากอย่างช้า ๆ
“หลังจากข้าสอบได้ซิ่วไฉแล้ว จะได้รับการยกเว้นการเกณฑ์ทหารและภาษีข้าว ข้าสามารถขายโควตานี้ให้กับชาวบ้านในหมู่บ้าน เมื่อเป็นเช่นนี้ก็จะมีรายได้ก้อนเล็ก ๆ เพียงพอให้เราเช่าบ้านหลังเล็กอยู่ได้ ยามปกติข้าสามารถรับจ้างคัดลอกตำราให้ร้านหนังสือหารายได้ นอกจากจ่ายค่าเล่าเรียนแล้ว ที่เหลือข้าจะมอบให้เจ้าทั้งหมด”
เขาพูดจบก็เหลือบมองหลินซีอีกครั้ง “อีกทั้งฝีมือการปักของเจ้าก็ไม่เลว ยังสามารถรับงานปักในเมืองมาเลี้ยงดูครอบครัวได้ เมื่อข้าสอบได้จวี่เหรินในฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า ชีวิตเราก็จะค่อย ๆ ดีขึ้น ข้าจะพยายามให้เจ้ามีชีวิตที่ดี และได้เป็นนายหญิงของขุนนาง”
“น่าขันนัก คำพูดหว่านล้อมนี้ แม้แต่ข้ายังเกือบเชื่อ”
มั่วหยางรู้สึกงุนงงเล็กน้อย “อะไรคือหว่านล้อม อาซี เจ้าหิวหรือ?”
“ข้าคงหิวจริง ๆ ถึงได้เชื่อคำพูดหลอกลวงของเจ้า” นางก้าวเท้าออกจากตรอกเล็ก เดินต่อไปยังนอกเมือง
“อาซี ถ้าเจ้าหิว ข้าจะไปซื้อซาลาเปามาให้เจ้ากิน เจ้าอยากกินไส้เนื้อหรือไส้ผัก?” มั่วหยางไม่ยอมแพ้ ไล่ตามขึ้นมา
หลินซีหยุดฝีเท้า “ข้าไม่รู้จักท่าน อีกทั้งข้าแต่งงานมีสามีแล้ว และจะไม่หย่าร้าง ข้าแนะนำให้ท่านตัดใจเสียเถิด อย่าตามข้าอีกต่อไป มิฉะนั้นข้าจะไม่เกรงใจท่าน”