ยามค่ำ หลังจากหลินซีช่วยเยี่ยจือชิวฝังเข็มเสร็จ นางก็ออกจากเรือนไปยังเรือนข้าง ๆ ซึ่งเป็นห้องอาบน้ำ เตรียมแช่น้ำร้อน
ตั้งแต่มาที่นี่ นางชินกับการแช่น้ำทุกสามสี่วัน จะให้อาบน้ำทุกวันเหมือนชาติก่อนนั้นเป็นไปไม่ได้
บ้านใครจะมีฟืนมากมายให้ใช้เปลืองเช่นนั้นเล่า อีกทั้งนางขึ้นเขาไปเก็บฟืนตามลำพังก็เหน็ดเหนื่อยยิ่ง กลับมาต้องให้เยี่ยจือชิวช่วยผ่าอีก
เพื่อสุขภาพของนางและเขา สู้ทำน้อย ๆ ดีกว่า อีกอย่างทุกวันนอกจากขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรแล้วก็ไม่ได้ทำงานหนักสกปรกอะไร สามวันอาบทีก็ยังพอได้
ส่วนเยี่ยจือชิวนั้นเล่า!
ยามหลินซีอาบน้ำ นางก็จะต้มน้ำเพิ่มอีกหน่อยให้เขาเช็ดตัวเองโดยสะดวก
ในสภาพของเขา นางไม่อาจช่วยเขาอาบน้ำได้
ต่อให้นางเป็นคนยุคใหม่ และยังเป็นหมอ
แต่ก็ยังทำใจช่วยอาบน้ำให้บุรุษไม่ได้อยู่ดี
ได้แต่ให้เขาลำบากเช็ดตัวเอาเอง รอให้เหล่าซื่อหรือเหล่าอู่ว่างเมื่อใดค่อยมาช่วยเขาแช่น้ำ
หลังจากอาบน้ำเสร็จ หลินซีนอนบนเตียงคิดถึงเรื่องที่พบระหว่างวัน
มั่วหยางคนนั้น จากคำพูดก็พอฟังออกว่า แต่ก่อนเขาเคยมีอะไรพัวพันกับเจ้าของร่างเดิม เกรงว่าเจ้าของร่างก่อนอาจเคยคลั่งรัก ถูกเขาหลอกเอาเงินทองและงานปักไปไม่น้อย
ส่วนชายที่ดูคุ้นหน้าคนหนึ่ง หลินซีนึกไม่ออกชั่วคราวว่าเจ้าของร่างเดิมกับเขามีความสัมพันธ์เช่นไร
หรือจะเป็นคนที่แอบหลงรักเจ้าของร่าง?
ดูก็ไม่เหมือน ชายผู้นั้นรูปงามกว่ามั่วหยางมากนัก เจ้าของร่างคงไม่ถึงกับตาฝ้าฟางปานนั้น