"ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ต้องรอถึงฤดูใบไม้ผลิแล้วดูสถานการณ์ข้างนอกก่อน เรื่องนี้เจ้าก็อย่าเพิ่งเอ่ยออกไปข้างนอกก่อน ยังไม่แน่ว่าจะได้ผลหรือไม่"
"ทราบเจ้าค่ะท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ข้าไม่นำไปพูดพล่อย ๆ เป็นแน่"
"วางใจเถิดเสี่ยวซี ข้าเองก็ไม่ส่งเสียงเอะอะเป็นแน่"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นมิได้หยุดมือ นางปอกหน่อไม้รวดเร็วนัก ใช้มีดกรีดลงบนหน่อไม้เป็นรอยยาวพอประมาณ จากนั้นใช้สองมือดึงเปลือกออก หน่อไม้ขาวนวลข้างในก็เผยออกมา
"พี่ชุ่ยอวิ๋น เจ้าปอกเร็วถึงเพียงนี้ได้อย่างไร ข้าทำตั้งนานได้แค่เท่านี้"
เยี่ยซวงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า ใบหน้าบึ้งตึงมองไปทางหลี่ชุ่ยอวิ๋น
"เจ้าทำเช่นนี้เล่า ดูข้าใช้มีดกรีดหน่อไม้จากบนลงล่าง แล้วดึงเปลือกออก เห็นหรือไม่ แค่นี้ก็ปอกเสร็จแล้ว"
ทั้งสามคนช่วยกันปอกไปจนเกือบถึงเที่ยงวัน ถึงได้เพิ่งปอกกองหน่อไม้นั้นหมดสิ้น
"หากมิใช่เพราะซวงเอ๋อร์กับพี่ชุ่ยอวิ๋น พวกเจ้าทานข้าวเที่ยงที่นี่ก่อนเถิด ทานเสร็จแล้วค่อยมาช่วยข้าทำหน่อไม้ดองเค็ม"
หลี่ชุ่ยอวิ๋นเหลือบมองเยี่ยซวง "ข้าได้สิ อย่างไรก็ต้องกลับไป ข้ากับโกวเอ่อร์สองคน เช่นนั้นข้าก็จะยืมหน้าแวะกินข้าวสักมื้อแล้วกัน"
เยี่ยซวงลังเลอยู่บ้าง "เช่นนั้นท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ข้าขอกลับบ้านสักครู่ก่อน ไปบอกพ่อแม่ให้ทราบ"
"ไปเถิด เจ้าอย่าลืมมาก่อนมื้อเที่ยงก็แล้วกัน พวกข้าคอยเจ้าอยู่"
"เอ้อ เช่นนั้นข้ากลับก่อนนะ"
พูดจบนางก็วิ่งออกไป หลินซีรีบร้องตะโกน "ซวงเอ๋อร์ เจ้ายังมิได้ล้างมือเลย"
"ไม่เป็นไร ข้ากลับบ้านไปล้างก็ได้"