นับแต่วันนั้นที่ช่วยเยี่ยเสาทะเลาะฟ้าไว้ โฉเสี่ยวเจวียนก็หวาดกลัวจนไม่กล้าออกไปไหนอีก
นางไม่ย่างเท้าออกจากบ้าน เมื่อเยี่ยซวงถาม นางก็เพียงบอกว่าอากาศหนาวเกินไป ไม่อยากออกไป
เยี่ยเถี่ยจู้ตกน้ำ พอกลับถึงบ้านก็มีไข้ขึ้น
ไข้ขึ้นต่อเนื่องถึงสี่วันเต็ม วันที่ห้าจึงลดลง
ระหว่างนั้น หลินซีมาดูอาการให้ถึงบ้านสองครั้ง โดยแม่ของเยี่ยเถี่ยจู้ขอให้นางมา
"ท่านป้า ไข้ของเถี่ยจู้ลดแล้ว แต่ร่างกายยังอ่อนเพลียมาก ช่วงนี้ท่านต้มโจ๊กหรือก๋วยเตี๋ยวน้ำใสๆ หรือของเหลวข้นเหนียวให้เขากินก็ได้ อย่าให้กินมากในครั้งเดียว และของมันของทอดยิ่งต้องงด"
หลินซีจัดสมุนไพรให้พลางกำชับแม่ของเยี่ยเถี่ยจู้
"ได้ สาวน้อย ขอบใจเจ้ามากที่อุตส่าห์มาถึงที่นี่ในวันที่หนาวเหน็บเช่นนี้"
"ไม่เป็นไรท่านป้า ยาตัวนี้กินวันละสองชุด เช้ากับก่อนนอน กินต่ออีกสักสี่ห้าวันก็คงหายเป็นปกติ"
"ได้ๆ! แล้วค่ารักษาล่ะ ท่านป้าจะไปเอาเงินให้เจ้า"
หลินซีเห็นว่าสองแม่ลูกก็ลำบาก จึงไม่คิดจะเอาอะไรมาก ตั้งใจจะเก็บแค่ค่าสมุนไพรเท่านั้น
"ท่านป้า ให้ข้า 50 อีแปะ ก็พอ"
มารดาของเถี่ยจู้ตะลึง "น้อยเพียงนี้จะพอค่ายาหรือ! เจ้าอย่าเห็นแก่ข้าแล้วขาดทุนเองเล่า"
"พอแล้ว ๆ!"
มารดาของเถี่ยจู้หยิบอีแปะทองแดงครึ่งกำมือจากถุงผ้า ส่งให้หลินซี
"เฮ้อ ข้าในนามของจู้เอ่อร์ต้องขอบใจพวกเจ้าจริงๆ นะ ถ้าไม่ใช่พวกเจ้า ลูกชายของข้าคงจะ......" มารดาของเถี่ยจู้ปาดหางตา