โฉเสี่ยวเจวียนอ้าปากอย่างว่าง่าย รอจนเนื้อเข้าปากแล้ว
ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ หอมจริงเลย!”
“ข้าไม่ได้โกหกพวกเจ้าสักหน่อย บอกแล้วว่าอร่อยมาก”
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่เก่งเกินไปแล้ว!” ทั้งสองโอบแขนนางเขย่าด้วยความเลื่อมใส
“พอแล้ว ๆ ตรงนี้ยังมีอีกมาก พวกเจ้าไปเอาอ่างมาสองใบ ข้าจะตักให้ส่วนหนึ่ง อีกประเดี๋ยวพวกเจ้านำกลับบ้านเก็บไว้กินวันพรุ่ง”
“อ้อ ดีเหลือเกินท่านพี่สะใภ้ใหญ่ เหตุใดท่านจึงดีถึงเพียงนี้เล่า!”
เยี่ยซวงกอดนางออดอ้อนต่อไป
“เจ้าสาวน้อยปากหวานนัก อีกประเดี๋ยวจะคีบตีนหมูให้เจ้าพิเศษ”
“ขอบพระคุณท่านพี่สะใภ้ใหญ่!”
หลินซีกับทั้งสองยกเครื่องในหมูตุ๋นทั้งหมดใส่ลงในอ่างไม้
สามคนออกแรงช่วยกันยกไปวางข้างโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง “ซวงเอ๋อร์ไปหามีดสามเล่มมา จำไว้อย่าลืมล้างสะอาดนะ!”
“อ้อ ได้เจ้าค่ะท่านพี่สะใภ้ใหญ่”
เยี่ยซวงรับภารกิจแล้ววิ่งไปทางพี่ห้าที่ฝึกเพลงหมัดเพลงเท้าอยู่ด้านข้าง
“ท่านพี่ห้า ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ให้ข้าไปหามีด มีดอยู่ที่ใดหรือ?”
เยี่ยจือซ่วงหันกลับมามอง เห็นเป็นน้องสาวเล็กของตน “หามีดทำไม?”
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ทำเนื้อตุ๋นไว้ ต้องใช้มีดหั่นเป็นชิ้น ๆ จัดใส่จาน”
เยี่ยซวงยังอธิบายไม่ทันจบ เหล่าอู่ก็พุ่งตัวออกไปราวกระต่าย
“ข้าไปเอา!”
ไม่นานก็ถือมีดสี่เล่มกลับมา
“ไป ข้าไปช่วยเจ้าด้วย”
เยี่ยซวงมองพี่ห้าที่ดูกระตือรือร้นยิ่งกว่าตน ประหลาดใจ “ท่านพี่ห้า เหตุใดดูท่านยินดีถึงเพียงนี้?”