ริมแม่น้ำ ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนถอดเสื้อพับขากางเกง ยืนแช่อยู่ในน้ำล้างหมูป่าและแพะป่าที่ชำแหละแล้ว
ทางด้านนั้นหนังเก้งก็ถลกเสร็จแล้ว รอเดี๋ยวจะเอามาล้างพร้อมกันอีกรอบ
“ฝีมือฆ่าหมูของจือชิวนี่ไม่ตกเลยนะ!” พวกชายฉกรรจ์เอ่ยพลางหัวเราะ
เยี่ยจือชิวเงยหน้าขึ้นยิ้ม “เทียบกับพวกท่านลุงแล้วข้าน้อยฝีมือห่างชั้นไปมาก ต่อไปต้องหมั่นฝึกฝนให้มากขึ้น!”
“ฮ่าๆๆ......”
หลินซีได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากริมแม่น้ำ หาอยู่พักหนึ่งจึงเจอตัวเยี่ยจือชิวที่อยู่ในฝูงชน
เห็นเพียงเยี่ยจือชิวในยามนี้ ถอดเสื้อเปลือยอก พับขากางเกงขึ้นมาถึงโคนขา ร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้าม เหลือบมองแล้วตาลาย
หลินซีคิดในใจ นึกไม่ถึงว่าเจ้าตัวนี่ครึ่งปีมานี้จะบำรุงร่างกายได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้
ส่วนข้างๆ ก็มีสตรีไม่น้อยที่หน้าแดงก่ำ กำลังวิพากษ์วิจารณ์ว่าบุรุษบ้านไหนองอาจทั้งยังรูปงาม
หลินซีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
กินกับกามเป็นธรรมชาติของคนเรา!
“ท่านพี่สะใภ้ใหญ่!”
หลินซีได้ยินคนเรียกนาง เงยหน้าขึ้นมอง ที่แท้คือโฉเสี่ยวเจวียนกับเยี่ยซวงสองคน
“พวกเจ้ามาแล้วหรือ ท่านพ่อกับท่านแม่เล่า?”
หลินซีเห็นมีเพียงพวกนางสองคน ไม่เห็นคนอื่นในสกุลเยี่ยก็รู้สึกประหลาดใจ วันที่คึกคักเช่นนี้ พวกเขากลับไม่ออกมาข้างนอก
“ท่านพ่อกับท่านแม่ ท่านสะใภ้รองกับท่านสะใภ้สามพวกเขาอยู่ที่บ้านปอกหน่อไม้กัน บอกว่าปอกเสร็จอีกนิดหน่อยแล้วค่อยมา ให้ข้ากับพี่เสี่ยวเจวียนมาช่วยก่อน”
เยี่ยซวงเดินมาถึงข้างๆ หลินซี รับไม้เขี่ยฟืนจากมือนาง นั่งลงข้างๆ ช่วยนางเติมฟืน