"ดีแล้ว เพียงเท่านี้ก็พอดี!"
หลินซีเอ่ยพลางมือเลื่อนขึ้นด้านบน
ทั้งที่ไร้ความรู้สึกแท้ๆ แต่เยี่ยจือชิวกลับไม่รู้เหตุใดใจเหมือนมีมดไต่ แทะกินอยู่ภายใน ใจสั่นระริกจนอดรนทนไม่ไหว
กว่าจะนวดขาซ้ายเสร็จ หลินซีก็พลิกตัวข้ามร่างเขา มานั่งด้านในเตียงอิฐ เตรียมยกขาขวาขึ้นนวดต่อ
เยี่ยจือชิวไม่รู้เหตุใด จู่ๆ ร่างกายก็เกิดปฏิกิริยาขึ้นมา
ชั่วขณะนั้นช่างเคอะเขิน หาทางออกมิได้
แม้แต่หลินซีที่อยู่ข้างๆ พูดอะไรด้วยก็ยังฟังไม่ชัด
"จือชิว จือชิว?"
หลินซีมองชายตรงหน้าที่หน้าแดง ในขณะที่นางวางขาขวาที่นวดเสร็จแล้วลง สายตาก็พลางเหลือบมองไปที่แห่งหนึ่ง
"......."
เขาถึงกับ มีปฏิกิริยาด้วย? งั้นก็แสดงว่าเขามีความต้องการเช่นนั้นด้วยหรือ.......
หลินซีเองก็เคอะเขินยิ่งนัก นี่ นี่จะทำอย่างไร?
[ยินดีด้วยเจ้าของร่าง ภารกิจหลักสำเร็จแล้ว! ได้รับยาเม็ดระงับปวด ยาหม่นฟื้นฟูกล้ามเนื้อ และผงฟื้นฟูกระดูก]
เสียงของเสี่ยวจิ่วปลุกหลินซีขึ้นมาจากความเงียบงัน
"เสี่ยวจิ่ว ข้า ข้านี้ทำภารกิจหลักสำเร็จแล้วหรือ?"
หลินซีเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"มิใช่บอกว่าภารกิจหลักคือ ช่วยให้เยี่ยจือชิวฟื้นคืนการรับรู้หรอกหรือ? ขาเขายังไม่หายดีเลยนะ!"
[เจ้าของร่าง การรับรู้ มิได้ระบุว่าเป็นขาใดนะขอรับ!]
"อ้อ........"
หลินซีด่าระบบอยู่เงียบๆ ว่าไอ้แก่ลามก
"อะแฮ่ม เวลาก็ดึกมากแล้ว เจ้าพักผ่อนเสียเถิด!" หลินซีช่วยจัดการปลายขากางเกงให้เยี่ยจือชิวแล้วกล่าวตะกุกตะกัก