หลินซีคิดว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง "ไม่เป็นไร พวกเขาต่างหากที่ผิด จะเกี่ยวอะไรกับเจ้า พรุ่งนี้ยังจะไปเขาหนานซานหรือไม่ ถ้าจะไปก็มาแต่เช้า พวกเราไปด้วยกัน"
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ ท่านยังยินดีให้พวกข้าไปด้วยหรือ"
เยี่ยจือซ่งคาดไม่ถึงว่า ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ยังเต็มใจให้พวกตนไปเขาหนานซานด้วยกันอีก
"รีบถือของกลับไปเถิด จะได้ไม่ต้องให้นางหาเรื่องเจ้าในภายหลัง"
เยี่ยจือชิวห่อเนื้อย่างใส่กระบุงแล้วยื่นให้เยี่ยจือซ่ง
เยี่ยจือซ่งรับกระบุงมาช้า ๆ "ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ พรุ่งนี้ข้าจะช่วยท่านเก็บดอกจื่อเถิงมาอีกสองสามกระบุง"
หลินซียิ้ม เด็กหนุ่มซื่อตรงคนนี้ช่างน่าเอ็นดู
"ไม่ต้องหรอก มืดแล้ว รีบกลับไปเถิด"
เมื่อส่งเยี่ยจือซ่งไปแล้ว หลินซีกับเยี่ยจือชิวก็นั่งข้างหลุมไฟ กินเนื้อย่างพลางสนทนากัน
"ขาของเจ้าระยะนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้างหรือไม่ อย่างเช่นเป็นตะคริวหรือปวด?"
เยี่ยจือชิวใช้มือนวดคลึงบริเวณข้อเข่า "รู้สึกปวดตึง ๆ นี่นับหรือไม่"
"เจ้ารู้สึกปวดตึงได้แล้วหรือ"
หลินซีมองขาของเขาด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ จากนั้นไม่รอช้าดึงข้อมือของเขามาวาง แล้วเอื้อมมือไปจับชีพจรให้
"ก็แค่รู้สึกได้เพียงเล็กน้อยเป็นบางครั้ง ไม่แน่ว่าเมื่อใด บางทีก็กลางวัน บางทีก็กลางคืน"
หลินซีปล่อยข้อมือเขา แล้วย้ายมือมาวางบนขาเขา
จากต้นขาจรดข้อเท้า ออกแรงกดจุดต่าง ๆ อย่างสม่ำเสมอ
"อย่างนี้รู้สึกว่าเรากดหรือไม่"