“ไม่มีก็ซื้อ ในหมู่บ้านมีบ้านที่เหลือกินเหลือเก็บอยู่ไม่น้อย เจ้าจะเอากับบ้านไหนก็ได้”
หลินชิงเหอไม่ปล่อยให้โอกาสต่อรองแก่พวกเขา
“เงินเพียงตำลึงเดียวยังน้อยไปเสียอีก ข้าบอกตามตรง สามตำลึงก็ยังไม่พอ”
“แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเด็กเวรนั่นแต่งไปแล้วจะเป็นเช่นไร เงินตำลึงกับข้าวอีกห้าสิบชั่งนี่ ถือว่าเผื่อทางไว้ให้แล้วกัน”
หลินซีฟังคำของท่านผู้ใหญ่บ้านแล้ว กระแสอุ่นก็ไหลผ่านใจ นางเคราะห์ร้ายมาทั้งสองภพชาติ แต่ข้างกายก็ยังมีคนดีอย่างผู้ใหญ่บ้าน อาจารย์ และหมอจางคอยช่วยเหลือ
“ขอบคุณท่านตาผู้ใหญ่บ้านเจ้าค่ะ!”
“หนังสือตัดญาตินี้มีสามฉบับ ข้าเก็บไว้ฉบับหนึ่ง อีกสองฉบับพวกเจ้าถือไว้คนละฉบับ นับแต่นี้เจ้าไม่เกี่ยวข้องอันใดกับสกุลหลินอีกแล้ว เจ้าคิดดีแล้วใช่ไหม ออกจากหมู่บ้านเราไป ต่อไปท่านตาผู้ใหญ่บ้านก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้อีกแล้วนะ!”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านตา วางใจเถิด! ไปถึงสกุลเยี่ยแล้ว ข้าจะอยู่กินกับพี่ชายสกุลเยี่ยให้ดี”
“เอาเถอะ เช่นนั้นข้ากลับก่อนแล้ว! พวกเจ้าก็พักเถิด ฟ้ามืดมากแล้ว”
หลินซานจู้กับต้าจู้ส่งผู้ใหญ่บ้านถึงนอกลาน ท่านปู่หลินจ้องยายแก่หลินให้ไปหาเสื้อผ้าที่เรือนตะวันออก
“เอ้อจู้ เจ้าไปชั่งข้าวสาลียี่สิบชั่ง ข้าวโพดสิบชั่งกับข้าวฟ่างอีกสิบชั่งที่เรือนตะวันตกของเรา เช้าตรู่พรุ่งนี้จะได้เป็นสินเดิมให้เด็กเวรนั่น”
หลินเอ้อจู้ไม่กล้าขัดคำสั่งพ่อ แม้ในใจจะเสียดาย แต่ก็ต้องจัดการชั่งตวงใส่ถุงตามที่สั่ง