เมื่อตะวันใกล้จะขึ้นสู่กลางฟ้า ในที่สุดเกวียนเทียมวัวก็หยุดลง
“เอาล่ะ ถึงบ้านแล้ว! เชิญเจ้าสาวเข้าบ้านเร็วเข้า!”
สิ้นเสียง หลินซีก็ได้ยินเสียงประทัดดังขึ้น ครั้นแล้วก็มีคนสองคนประคองแขนของนางไว้แล้วพาลงจากเกวียนเทียมวัว
“เจ้าสาวนี่ผ่ายผอมจริง เอวเล็กนี่บีบเบาๆ ก็เหมือนจะหักได้” ป้าสะใภ้คนหนึ่งเอ่ยหยอกเย้าอยู่ข้างๆ
“จะว่าไปก็ว่าได้ แม้จะผอมไปบ้าง แต่ที่ควรมีก็มีครบถ้วน ฮ่าๆๆ...”
หลินซีฟังคำหยอกล้อของพวกนาง รู้สึกเคอะเขินอยู่บ้าง
ยังดีที่ถูกผ้าสีแดงคลุมไว้ มองไม่เห็นสีหน้าของนาง
“เจ้าสาวก้าวข้ามกระถางไฟ!”
หลินซีถูกหญิงวัยกลางคนสองคนประคองไว้ ก้าวข้ามกระถางดินเผาที่เผาโกฐจุฬาลัมพาไป
ตรงหน้ามืดลงฉับพลัน หลินซีรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในห้องๆ หนึ่ง
ด้านข้างมองเห็นขาเก้าอี้ได้บ้าง
ฟังเสียงอื้ออึงรอบหูแล้ว คนน่าจะไม่น้อย
“เหล่าซื่อ เหล่าอู่ ไปประคองพี่ใหญ่ของพวกเจ้าออกมาคำนับฟ้าดินเร็ว!”
เสียงของสตรีคนหนึ่งดังขึ้นที่ฝั่งตรงข้าม
ไม่นานนัก ตรงหน้าหลินซีก็ปรากฏเท้าใหญ่หกเท้า
น่าจะเป็นเหล่าซื่อและเหล่าอู่ที่เอ่ยถึง กำลังประคองเจ้าบ่าวมา หลินซีพลันรู้สึกประหม่า
นี่เป็นการแต่งงานครั้งแรกของนาง แถมยังเป็นยุคโบราณอีก
แม้แต่ในความฝันนางก็ไม่กล้าคิดเช่นนี้
“ฤกษ์งามยามดีมาถึงแล้ว!”
เสียงกังวานดังขึ้น หลินซีถูกหญิงข้างๆ จับหมุนตัว
“คำนับฟ้าดิน...”
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการเรียบง่าย หลินซีก็ถูกคนพามายังห้องหนึ่ง แล้วก็ถูกกดให้นั่งบนเตียงที่ปูด้วยพุทราแดงและถั่วลิสงไว้เต็ม