วันนี้โฉเสี่ยวเจวียนคิดจะไปตักน้ำที่ริมแม่น้ำ เพื่อนำมาซักผ้าปูที่นอนของนาง
เห็นแดดวันนี้ดี ซักแต่เช้าจะได้ตากแห้งเร็ว ไม่เสียเวลาปูนอนตอนค่ำ
นางเกรงใจที่จะรบกวนซานและเจ้าเกอ จึงถือถังไม้ไปเอง พร้อมกับผ้าปูที่นอน เตรียมไปซักที่ริมแม่น้ำ
เพราะกังวลว่าแม่น้ำจะเป็นน้ำแข็ง นางจึงพกขวานไปด้วยเป็นพิเศษ
เยี่ยซวงเห็นนางกำลังจะออกไป จึงรีบถามว่า "พี่เสี่ยวเจวียน จะไปไหนหรือ"
โฉเสี่ยวเจวียนหันมาตอบ "ข้าอยากไปซักผ้าปูที่นอนของพวกเราที่ริมแม่น้ำ อีกครู่หนึ่งก็จะกลับมา"
เยี่ยซวงยังมีงานอื่นต้องทำ ไม่อาจไปเป็นเพื่อนนางได้
"ได้ พี่เดินช้า ๆ หน่อยก็แล้วกัน"
"อืม ข้าทราบแล้ว"
โฉเสี่ยวเจวียนหิ้วถังมุ่งหน้าสู่ริมแม่น้ำ ขณะนี้เพิ่งสว่างได้ไม่นาน หลายบ้านที่ตื่นสายยังคงทานอาหารเช้ากันอยู่
พวกนางนั้นเพราะท่านผู้เฒ่าเยี่ยและหญิงชราเยี่ยนอนน้อย จึงตื่นกันแต่เช้าตรู่
อาหารเช้าก็เร็วกว่าชาวบ้านถึงครึ่งชั่วยาม
โฉเสี่ยวเจวียนหาจุดที่น้ำแข็งดูบาง แล้วใช้ขวานทุบให้เป็นรู เมื่อเห็นน้ำในแม่น้ำไหลทะลักขึ้นมา จึงใช้ถังไม้ตักน้ำขึ้นมาหนึ่งถัง ยกไปยังริมตลิ่ง เทลงในอ่างไม้แล้วเริ่มซัก
น้ำไม่ได้เย็นอย่างที่คิด กลับอุ่นเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางคิดไปเองหรือไม่
ขณะที่นางกำลังตั้งใจซักผ้า ดูเหมือนจะได้ยินเสียงตูม
นางลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ ดูเหมือนกลางแม่น้ำจะมีถังไม้ใบหนึ่ง