เยี่ยจือชิวมองนางด้วยความตกตะลึง "เจ้าหมายความว่า สี่ตี้กับห้าตี้ไปล่วงเกินผู้ใด มีคนจงใจทำร้ายพวกเขาหรือ?"
"ข้าก็ไม่กล้ายืนยัน เพียงแต่......"
หลินซีก้มลงกระซิบข้างหูเขา "ตอนที่เอ้อร์จ้วงตาย เยี่ยต้าจ้วงพร่ำบอกมาตลอดว่าเป็นเพราะตามสี่ตี้กับห้าตี้เข้าเขาเหนือถึงได้เจออันตราย แท้จริงพวกเขาพากันไปเขาหนานซานเองแล้วพบสัตว์ร้ายถึงได้ทำให้เอ้อร์จ้วงตาย เขาโยนความผิดทั้งหมดให้สี่ตี้กับห้าตี้ เกิดความเคียดแค้น......."
"เจ้ารู้ได้อย่างไร?" เยี่ยจือชิวจ้องมองนาง
"ข้าเดาเอา"
ชาติก่อนหลินซีดูคลิปแนวสืบสวนลึกลับ อ่านนิยายสืบสวน รวมถึงละครและนิยายดังในโลกออนไลน์ไม่น้อยเลยทีเดียว
ความคิดจึงค่อนข้างกว้างไกล ประกอบกับการเชื่อมโยงและคาดเดา เป้าหมายก็พุ่งไปที่เยี่ยต้าจ้วง
แต่บังเอิญช่วงนี้เขาไม่อยู่
"ตอนนี้เราไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นฝีมือเขา ได้แต่แอบสังเกตดู เจ้าให้สี่ตี้กับห้าตี้ระวังตัวเยี่ยต้าจ้วงไว้ ข้ากลัวว่าเขาจะยังทำร้ายพวกเขาอีก" หลินซีกระซิบกำชับเยี่ยจือชิว
"ไม่น่าหรอกมั้ง เยี่ยต้าจ้วงคนนั้น ไม่กล้าบ้าบิ่นเช่นนั้นกระมัง?"
"ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ เจ้าฟังข้าไว้เถิด ไม่ผิดแน่"
"อ้อ!"
ทั้งสองกระซิบกระซาบกันครู่หนึ่ง แล้วจัดการกับไก่ป่า
พร้อมกับช่วยหลินซีจัดวางลอบดักปลา
"พวกเรากลับกันเถิด?"
เยี่ยจือชิวขึ้นจากลำธารแล้ว สายตาก็กวาดมองไปไกลอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว