เช้าวันรุ่งขึ้นฟ้ายังไม่ทันสว่าง หมู่บ้านก็ตื่นขึ้นด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม
“มามือช่วยเร็วเข้า! ต้าจ้วงกับพวกกลับจากล่าสัตว์แล้ว นำเหยื่อกลับมามากมายนัก!”
ชายชราผู้หนึ่ง นอนไม่หลับตั้งแต่เช้าตรู่จึงตื่นแต่เช้า เดินเล่นอยู่ริมแม่น้ำ
เห็นแต่ไกลมีคนกลุ่มหนึ่งแบกของมุ่งหน้ามาทางหุบเขาหมู่บ้าน
พอเข้าใกล้จึงได้รู้ว่าเป็นเยี่ยต้าจ้วง เยี่ยเถี่ยจู้ และหนุ่มฉกรรจ์อีกหลายคนกลับจากการล่าสัตว์ที่เขาสวรรค์
ระยะนี้หลังจากงานไร่เสร็จสิ้น ชาวบ้านไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน ยามเช้าจึงนอนตื่นสายกว่าปกติ
พอได้ยินเสียงตะโกนนอกลานบ้าน พวกผู้ชายก็ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าออกไปดูความครึกครื้น
ฝ่ายสตรีเห็นสามีตื่นแล้ว ก็ไม่อยากนอนต่อ จึงลุกขึ้นมาชำระล้างร่างกายตาม
กระบุงบนหลังของเยี่ยต้าจ้วงและเยี่ยเถี่ยจู้เต็มไปด้วยเหยื่อ ที่แขนยังห้อยไก่ป่ากับกระต่ายป่าอีก
ประตูใหญ่บ้านผู้ใหญ่บ้านเปิดจากด้านใน เยี่ยเหวินและเยี่ยต้าจงบุตรชายก็ตามชาวบ้านมายังปากทางเข้าหมู่บ้าน
“โอ้โห ต้าจ้วงครานี้เก็บเกี่ยวได้ไม่น้อยเลย!”
เยี่ยต้าจงมองดูเหยื่อในมือพวกเขา ในแววตามีความอิจฉาอยู่บ้าง
“พี่ต้าจง ท่านผู้ใหญ่บ้าน!”
เยี่ยต้าจ้วงกับเยี่ยเถี่ยจู้ร้องทักสองพ่อลูก
“พวกเราไปเขาสวรรค์มา ทางนั้นมีเหยื่อไม่น้อย อยู่ในป่ามากวันกว่าสามสี่วัน ถึงล่าเนื้อป่าพวกนี้กลับมาได้!” เยี่ยเถี่ยจู้เอ่ยอย่างภาคภูมิ