ในหมู่บ้าน เยี่ยต้าจ้วงตั้งแผงขายอยู่หน้าบ้านตัวเอง ที่ว่าแผงก็แค่เอาเก้าอี้ยาวสองตัวมาค้ำตอไม้แผ่นใหญ่ แล้วจัดวางเนื้อป่าที่ชำแหละแล้วแยกตามประเภท
“อา โอว อีแปะ ไก่ป่าชั่งละสิบอีแปะ กวางป่าชั่งละยี่สิบ เนื้อเก้งชั่งละสิบห้า...”
เยี่ยเถี่ยจู้ยืนอยู่หน้าแผงแจ้งราคาเนื้อแต่ละอย่างแก่เพื่อนบ้าน
“ต้าจ้วง เถี่ยจู้ เอาผักแห้งกับผักสดมาแลกได้ไหม”
“ได้ขอรับท่านอา เดี๋ยวบอกราคาให้ ท่านเข้าแถวก่อน ค่อยๆมา”
ไม่นานนัก หน้าประตูก็มีคนมาต่อคิวไม่น้อย
ในนั้นมีทั้งแบกธัญพืช หิ้วผักสด และไม่น้อยเลยที่ถือถุงเงินมา
“เถี่ยจู้ พวกเจ้าเข้าป่าเที่ยวนี้เก็บเกี่ยวได้ไม่น้อยเลยนะ!”
ชายกำยำอายุสามสิบกว่าปีผู้หนึ่งเอ่ยด้วยสีหน้าอิจฉา
“น้าซื่อเผย! ตอนนั้นข้าเรียกท่าน ท่านยังไม่ไป ตอนนี้เสียดายแล้วรึ” เยี่ยต้าจ้วงกล่าวอย่างไม่ยี่หระ
“โธ่ เขาสวรรค์น่ะ! ข้าไม่กล้าไปหรอก ต่อให้มีเหยื่อมากกว่านี้ก็ไม่ไป ชีวิตน้อยๆมีแค่เส้นเดียว ไปทิ้งไว้ที่นั่นไม่ดีดอก” เมื่อพูดถึงเขาสวรรค์ ชายร่างกำยำยังมีแววหวาดกลัวในตา
ปีนั้นคนกลุ่มนั้นไปล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง มีไม่น้อยเลยที่จบชีวิตอยู่ที่นั่น บาดเจ็บล้มตายสาหัส...
หากไม่ถึงคราวสิ้นไร้ไม้ตอกจริงๆ คงไม่มีทางได้เหยียบเขาสวรรค์อีก
หน้าบ้านเยี่ยต้าจ้วงคนแน่นขนัดราวกับตลาด ในฝูงชนมีหญิงสาวอายุประมาณยี่สิบกว่าปีผู้หนึ่ง
ที่แขนซ้ายหิ้วตะกร้าหนึ่งใบ ข้างในใส่เห็ดสดและผักป่าเต็มตะกร้า