ระหว่างทางกลับ หลินซีรู้สึกเบื่อหน่าย จึงรับภารกิจสารานุกรมมาสองอย่างด้วยความสะดวก
ทว่ามีภารกิจหนึ่งที่ทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาด
[ขอแสดงความยินดีกับนายท่าน ได้รับภารกิจสารานุกรม----ชื่ออู่เจีย โปรดเดินทางไปยังร้านยาถังจี้ที่อำเภอฟางก่อนพลบค่ำวันนี้ ซื้อเปลือกชื่ออู่เจียมาหนึ่งสลึง นำไปชงชาให้เยี่ยจือชิวดื่ม]
“......ระบบบัดซบ บนภูเขานี้มีชื่ออู่เจียขึ้นเต็มไปหมด ยังจะให้ข้าไปซื้อที่ร้านยาในอำเภอฟางอีกหรือ อีกอย่างอำเภอฟางอยู่ที่ไหนข้ายังไม่รู้เลย จะให้ข้าไปได้อย่างไร!”
[.....นายท่าน โปรดสงบสติอารมณ์ ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้!]
ขณะที่คนคนหนึ่งกับระบบกำลังแข่งขันกันอยู่ในความเงียบ สองพี่น้องที่อยู่ข้างหน้าก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน
“ชู่! ท่านพี่สะใภ้ใหญ่ถอยไป ซ่อนตัวในพงหญ้า”
หลินซีฟังดูก็รู้ว่าไม่ดี นี่ต้องมีอันตรายเป็นแน่!
นางรีบหาที่กำบังในพงหญ้ารกทึบข้างทางทันที
เหลือเพียงดวงตาทั้งสองที่จับจ้องไปยังสองพี่น้องเบื้องหน้าไม่วางตา
“ท่านสี่ ท่านไปทางซ้าย ข้าไปทางขวา ดูสัญญาณมือข้า!”
เหล่าซื่อพยักหน้า เคลื่อนตัวไปด้านข้างอย่างเข้าขารู้ใจ พลางหยิบธนูจากกระบุงด้านหลังออกมา
ทันใดนั้น หลินซีได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวในพงหญ้าด้านหน้า
แม่เจ้า แกะตัวใหญ่เสียจริง
......
นี่หรือคือแพะภูเขาที่เล่าลือกัน?
หลินซีตะลึงอยู่กับที่ชั่วขณะ จนกระทั่งเห็นแพะภูเขาถูกลูกธนูปักกลางร่างล้มลง นางจึงได้สติ
“สี่ตี้ พวกเจ้าเก่งกาจเกินไปแล้ว! เพียงฟิ้วเดียวก็ยิงถูกเช่นนี้เชียวหรือ?”