ใกล้จะลงเขา หลินซีพบร่องเขาลูกหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยเก๊กฮวยป่าและผักโขมป่า
เพิ่งขุดไปสองต้น ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ
[ขอแสดงความยินดีกับนายท่านที่ปลดล็อกสารานุกรม---เก๊กฮวยป่า ได้รับคะแนน*5]
[ขอแสดงความยินดีกับนายท่านที่ปลดล็อกสารานุกรม---ผักโขมป่า ได้รับคะแนน*5]
“อ้าว ที่แท้ผักป่าก็มีสารานุกรมด้วยหรือ!”
[หาไม่ นายท่านลืมไปแล้วหรือ ผักป่ามากมายความจริงก็เป็นสมุนไพรจีนด้วยนะ! เช่น ผักเบี้ยใหญ่ ตังกุย ใบชิโสะ สะระแหน่......]
“จริงด้วย! หากเจ้าไม่พูดข้าก็ไม่ได้ใส่ใจ ดูท่าวันหลังขุดผักป่าก็ได้คะแนน นับว่าไม่เลวทีเดียว!”
[ใช่แล้ว อาหารสมุนไพรก็เกิดขึ้นเช่นนี้เอง!]
“พูดถึงอาหารสมุนไพร เสี่ยวจิ่ว ในรางวัลของข้ามีตำรับสูตรพวกนั้นหรือไม่ อย่างเช่นด้านอาหารสมุนไพร?”
[เรื่องนี้น่ะหรือ! นายท่านต้องการหรือไม่?]
“ข้าอยากได้ ก็จะมีหรือ?”
[ขอแค่ตั้งความหวังไว้ก่อน เผื่อจะสมหวังขึ้นมาก็เป็นได้?]
หลินซีถอนหายใจ เสี่ยวจิ่วพึ่งพาได้หรือไม่?
“ข้าอยากได้!”
[ได้เลย เสี่ยวจิ่วบันทึกไว้แล้ว!]
ขุดผักป่าแถบนี้เสร็จ ฟ้าก็ไม่สว่างแล้ว คิดว่าที่บ้านยังมีสามพี่น้องรอนางกลับไปหุงหาอาหาร
หลินซีก็ไม่ขุดอีก ระหว่างทางเพียรตามหาเห็ดที่ใช้ตุ๋นไก่ได้
เส้นทางนี้กลับทำให้นางค้นพบไม่น้อย
นอกจากเห็ดโคนที่นางพบเห็นบ่อยครั้งแล้ว ยังเจอเห็ดหอมและเห็ดถั่งเฉ้าอีกด้วย
ปลายฤดูใบไม้ผลิย่างเข้าต้นฤดูร้อน ฝนก็ไม่ตก เห็ดในภูเขาช่างน้อยจนน่าสงสารนัก