สองวันให้หลัง หลินซีและเยี่ยจือซ่งพาเยี่ยจือชิวลงจากเขา
เทียมเกวียนล่อ เตรียมติดตามผู้ใหญ่บ้านไปอำเภอด้วยกัน
พวกเขาเก็บโครงเกวียนไว้ในถ้ำหลังบ้าน เยี่ยจือชิวเพิ่งเทียมเกวียนเสร็จ
ก็เห็นเยี่ยเหวินพาบุตรชายทั้งสองขับเกวียนเทียมวัวออกมาจากหมู่บ้าน
“จือชิว ที่บ้านเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ดูหรือยัง?”
เยี่ยจือชิวถอนหายใจ “ดูแล้ว ถูกค้นทั่วหมด ของมีค่าหน่อยก็ถูกขโมยไป”
โชคดีที่ห้องใต้ดินไม่มีใครพบ และเสบียงที่นั่นยังอยู่ครบ
เยี่ยเหวินส่ายหน้า “ในหมู่บ้านก็เหมือนกัน ดูท่าคงมีคนมาหลายระลอก ไม่ควรรอช้า เร่งออกเดินทางแต่เนิ่นๆ รีบกลับหุบเขาดีกว่า”
“ได้!”
พวกเขาขับเกวียนสองคันมุ่งหน้าสู่อำเภอชิงเหอ
ตลอดทาง ผืนดินแห้งแตกระแหง รอยแยกกว้างห้านิ้วมือมีอยู่ทั่วไป
แสงอาทิตย์บนศีรษะแผดเผาจนสมองมึนงง หลินซีเย็บผ้าเนื้อละเอียดรอบขอบหมวกฟางอีกชั้น ป้องกันผิวไหม้จากแดด
แต่มือแค่โผล่ออกมา ก็ยังร้อนจนทรมาน
เหล่าซื่อถือบังเหียนด้วยมือหนึ่ง อีกมือถือพัดใบไม้พัดลม ยิ่งพัดกลับยิ่งร้อน
หลังๆ เลยเลิกพัด ถือพัดใบไม้ปิดผิวที่โผล่พ้นเสื้อ
ตลอดทาง ในนาคงเหลือแต่ต้นข้าวและพืชไร่แห้งตาย
บางครั้งยังเห็นซากศพหนึ่งหรือสองศพ มีแมลงวันตอมเต็มไปหมด
อากาศร้อนระอุราวกับคลื่นความร้อนปะปนกลิ่นเหม็นเน่าที่พูดไม่ถูก
“เอาผ้าผืนนี้ปิดหน้าไว้ ซากศพพวกนี้เริ่มเน่าแล้ว กลิ่นเหลือทนนัก”