วันนั้นหลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ โฉเสี่ยวเจวียนก็เตรียมจะกลับไปปักผ้าที่เรือนเหมือนทุกวัน
ทว่าเยี่ยซวงกลับรั้งนางไว้ “พี่เสี่ยวเจวียน พวกเราไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำกันเถิด ข้าเห็นเสื้อกันหนาวของพี่ก็ถึงเวลาต้องรื้อซักแล้ว วันนี้ท้องฟ้าปลอดโปร่งพอดี เราไปซักกันเถิด พรุ่งนี้ตากแห้งตัดเย็บเสร็จ ไม่เสียเวลาสวมใส่ตอนตรุษจีน”
โฉเสี่ยวเจวียนหลังจากเรื่องคราวก่อน ก็ไม่ค่อยออกนอกบ้าน
“ข้า...”
“เป็นอะไรไป?”
เยี่ยซวงฉงนเล็กน้อย เหตุใดพักนี้เอ่ยปากชวนออกไปข้างนอกคราใด พี่เสี่ยวเจวียนก็มีท่าทีลังเลทุกครั้ง
“มิ... มิมีอะไร เช่นนั้นข้าไปรื้อเสื้อผ้าก่อน เจ้ารอข้าสักครู่เถิด!”
โฉเสี่ยวเจวียนคิดในใจ เรื่องนั้นผ่านมานานเพียงนี้แล้ว คงไม่มีผู้ใดจดจำได้แล้วกระมัง
นางเดินกลับเรือนด้วยใจไม่สู้ดี รื้อเสื้อกันหนาวทั้งสองตัวออกจนหมด ใส่ลงในอ่างไม้แล้วยกออกมา
“ท่านแม่ มีสิ่งใดให้ซักหรือไม่? ข้ากับพี่เสี่ยวเจวียนจะไปซักผ้าริมแม่น้ำ” เยี่ยซวงตะโกนถามไปทางเรือนหลัก
ครู่ต่อมา หญิงชราเยี่ยก็เดินออกมาจากเรือน
“เจ้าช่วยซักเสื้อผ้าสองตัวนี้ให้ข้าที!” ว่าแล้วก็ยื่นเสื้อกันหนาวสองตัวให้
“ไม่รื้อหน่อยหรือ?”
เยี่ยซวงอึดอัดเล็กน้อย ใครที่ไหนจะซักเสื้อผ้าแล้วเอาสำลีข้างในลงซักด้วย
หญิงชราเยี่ยส่ายหน้า “ไม่รื้อแล้ว เสียแรงเปล่า! สำลีนั่นก็หลายปีแล้ว ซักแล้วก็ไม่เสียหายอะไร!”
“เช่นนั้นก็ตามที!”
เยี่ยซวงได้ยินท่านแม่กล่าวเช่นนั้น ก็ไม่เอ่ยอะไรอีก รับเสื้อกันหนาวมา คว้าอ่างแล้วออกประตูไปกับโฉเสี่ยวเจวียน