พอจวนสิ้นปี ชาวบ้านในหมู่บ้านก็เตรียมการกันใกล้ครบถ้วนแล้ว
สองวันนี้ต่างพากันแวะเวียนไปมาหาสู่ นั่งสนทนากันเสียเป็นส่วนใหญ่
เพราะฟ้ากลับมาแจ่มใสอีกครั้ง
มิได้มีฝนหรือหิมะตกลงมา ทุกคนจึงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
ดูท่าปีหน้าคงไม่อาจดีกว่าปีนี้
แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ผู้คนก็ยังเฝ้ารอคอยการเริ่มต้นใหม่
การละวางปีเก่าต้อนรับปีใหม่ บ้างก็ทำความสะอาดเรือน ลานบ้าน ซักเสื้อผ้าผ้าปูที่นอน ตากผ้าห่มในครัวเรือน
เช่นเดียวกับหลินซีและคนของนาง
ตั้งแต่รุ่งเช้าหลังอาหารมื้อแรก หลินซีก็ให้เยี่ยจือชิวและน้องๆ รื้อผ้าปูและปลอกหมอนของตนออก นำไปซักริมแม่น้ำ
อาศัยช่วงที่แสงแดดดีนี้ นำผ้าห่ม หนังสัตว์ เสื้อผ้า และเสื้อบุฝ้ายออกมาผึ่งทั่วลานเรือนหรือแขวนบนราวตาก
พอพวกเขาซักเสื้อผ้ากลับมา ก็นำผ้าปูที่นอนไปตากบนเชือกหน้ารั้วบ้าน
“สี่ตี้ ห้าตี้ พวกเจ้าสองคนไปปัดกวาดเพดาน ใต้เตียง และซอกเล็กซอกน้อยในเรือนของพวกเจ้า เช็ดโต๊ะ เตียงอิฐ และตู้ด้วย” หลินซีเอ่ยกับสองพี่น้องที่เพิ่งเดินกลับมาจากข้างนอก
“ได้ ท่านพี่สะใภ้ใหญ่! พวกข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
หลินตงถือไม้กวาดใหญ่ กวาดทั่วลานบ้านทั้งด้านในและด้านนอก
“ข้าเองก็จะไปเก็บกวาดเรือนของข้าบ้าง”
พูดจบก็วางไม้กวาด คว้าไม้กวาดเล็กมุ่งหน้าไปยังเรือนตะวันออก ห้องของตน
ฝ่ายเยี่ยจือชิวย่อมไม่นิ่งดูดาย เขาตักน้ำมาอ่างหนึ่ง โปรยน้ำในเรือนเล็กน้อย กวาดพื้นด้วยไม้กวาดเล็กจนสะอาด แล้วใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดข้าวของเครื่องใช้ในบ้านให้ทั่ว