เยี่ยซวงวิ่งไปยังครัวไม่หยุดพัก "พี่เสี่ยวเจวียน ท่านแม่ข้าเรียกเจ้า......."
"มานี่ จุ่มมือหน่อยเถิด อย่าให้เป็นน้ำแข็งกัดเอา!"
โฉเสี่ยวเจวียนนำน้ำร้อนที่ตักออกจากหม้อ ทิ้งไว้จนไม่ร้อนมากแล้วยกมาให้เยี่ยซวงจุ่มมือและเท้า
เยี่ยซวงกระซิบข้างหูนางเบา ๆ "พี่เสี่ยวเจวียน หากท่านแม่บอกว่าจะแนะนำการแต่งงานให้เจ้า เจ้าอย่ารับปากเด็ดขาด เข้าใจไหม? สิ่งใดที่นางพูดอย่าได้เชื่อเลย จงยืนหยัดตามความคิดของเราเอง อย่าให้คำพูดของนางชักจูง"
โฉเสี่ยวเจวียนฟังนางพูดเช่นนี้ ในใจพลันหวั่นเกรง
หรือว่าท่านอาจะแนะนำการแต่งงานอย่างอื่นให้นางอีก?
"ได้.......ข้าทราบแล้ว!"
หลังจากโฉเสี่ยวเจวียนจุ่มมือเสร็จ หยิบผ้าเช็ดมือจนแห้ง แล้วเดินไปยังเรือนหลักด้านข้าง
อาพี่เขยกินอาหารเสร็จก็พาท่านรองและท่านสามไปที่ดิน บัดนี้ในบ้านเหลือเพียงสตรีและเด็ก
โฉเสี่ยวเจวียนเดินเข้าไปในเรือนตะวันออก ภายในอบอุ่นนัก
"ท่านอา ท่านเรียกข้าหรือ?"
หญิงชราเยี่ยยิ้มมองโฉเสี่ยวเจวียนที่เดินเข้ามา โบกมือเรียกนาง
"เสี่ยวเจวียนมาแล้ว รีบนั่งลงผิงให้อุ่นเถิด"
โฉเสี่ยวเจวียนรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อยเดินเข้าไปหานาง นั่งลงข้างเตียงอิฐ
"เสี่ยวเจวียนเอ๋ย ไม่กี่วันก่อนข้าได้ยินยายหยุนเสียในหมู่บ้านคุยกันว่า มีชายหนุ่มวัยเหมาะสมในหมู่บ้านเราหลายคนอยากหาภรรยา เลยถามไปหนึ่งคำ ในนั้นมีชายหนุ่มผู้หนึ่งไม่เลว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้ารู้จักหรือไม่"