โฉเสี่ยวเจวียนเงยหน้ามองเขา “ท่านมีเพียงความกตัญญูต่อข้า ไร้ซึ่งความรู้สึก... พวกเรา...”
“ใครว่าไร้ความรู้สึก ข้า... ข้าพบหน้าครั้งแรกก็ชอบเจ้าตั้งแต่บัดนั้น เพียงรู้สึกว่าเจ้าเป็นคู่หมั้นของเยี่ยจือซ่ง ไม่กล้าคิดเกินเลย แต่เมื่อข้าได้ฟังที่จือซ่งบอกว่าไม่ชอบเจ้า เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้ามี...”
เยี่ยเถี่ยจู้พลันรู้ตัวว่ากล่าวเช่นนี้ โฉเสี่ยวเจวียนอาจรู้สึกเจ็บปวด
“ขออภัย ข้าไม่ได้ตั้งใจ เจ้าเป็นคนดีมาก เพียงแต่จือซ่งเขา...”
โฉเสี่ยวเจวียนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ “ข้ารู้ ท่านสี่ไม่เคยชอบข้า”
“เช่นนั้นเจ้ายัง...” เยี่ยเถี่ยจู้อึกอัก
“ยังโง่งมพันพัวกับเขาอย่างนั้นหรือ” โฉเสี่ยวเจวียนกล่าวในสิ่งที่เขาคิดจะพูดแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมา
นางเงยหน้ามองยอดเขาอันไกลโพ้น “แต่ข้าจะทำเช่นไรได้ บิดามารดาแท้ ๆ ใจร้ายขายข้าให้ลาวหยวนไว่ชราวัยกว่าหกสิบเป็นอนุภรรยา เป็นบุญคุณที่ท่านอาเมตตาช่วยข้าออกจากหลุมไฟนรก สิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือคล้อยตามการจัดการของนาง จึงจะตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิต ข้าไม่อยากทำให้นางผิดหวัง...”
เยี่ยเถี่ยจู้ได้ฟัง พลันรู้สึกสงสารในชะตากรรมของนาง
“เจ้ายังมีทางเลือกอื่น เช่นแต่งงานกับผู้ที่เจ้าชอบ หรือผู้ที่ชอบเจ้า...”
โฉเสี่ยวเจวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย สัมผัสลมหนาวปะทะใบหน้า
“ดังนั้นวันนี้ท่านอาจึงให้ทางเลือกแก่ข้าอีกครั้ง ให้ข้าแต่งกับชายที่เหมาะสมในหมู่บ้าน”