อยู่บ้านวุ่นวายไปสี่ห้าวัน ในที่สุดก็เปิดดินทั้งหมดหว่านเมล็ดพืชลงได้
พักผ่อนไปครึ่งวัน หลินซีเตรียมตัวหลังเที่ยงวันไปเดินเล่นแถวตีนเขา หลายวันแล้วที่ไม่ได้เข้าป่า ผักป่า หน่อไม้ และเห็ดหูหนูที่บ้านใกล้หมดแล้ว
“จือชิว อีกสักครู่ข้าจะไปบนเขาสักเที่ยวหนึ่ง จะขุดผักป่า ดูว่าพอจะเก็บสมุนไพรได้บ้าง”
สองสามวันก่อนเยี่ยจือชิวให้เหล่าอู่ช่วยหาไม้มาให้เขามากมาย เอามาตากแดดไว้ในลานบ้าน ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร
“ได้ เจ้าระวังตัวด้วย รีบกลับมา อย่ารอให้ฟ้ามืด”
“ดี! เจ้าอยู่บ้านดูแลตัวเองด้วย อย่าออกนอกลานบ้าน แค่เดินเล่นในลานกับในเรือนก็พอแล้ว”
ผ่านการฝังเข็มมาสิบกว่าวัน เยี่ยจือชิวรู้สึกว่าขาของเขาค่อยๆ ฟื้นความรู้สึกขึ้นมา บางครั้งกลางดึกจะรู้สึกเหมือนขาเป็นตะคริวเจ็บ
เขาบอกหลินซีนางก็ตื่นเต้นดีใจใหญ่ บอกว่าอะไรนะ นี่คือระบบประสาทกำลังค่อยๆ ฟื้นตัว
เยี่ยจือชิวก็ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร แต่เห็นหลินซีดีใจเช่นนี้เขาก็ยินดี
หลังจากหลินซีออกไปแล้ว เยี่ยจือชิวเข็นเก้าอี้ล้อเลื่อนมาที่โต๊ะหินกลางลาน เอากิ่งท้อที่ตากไว้หลายวันมาใช้มีดถากเปลือกข้างนอกออกจนเกลี้ยง
จากนั้นก็ใช้มีดแกะสลักที่หลินซีซื้อมาจากอำเภอให้เขาเมื่อคราวก่อน แกะสลักอย่างตั้งอกตั้งใจ
หลินซีออกจากบ้านมุ่งหน้าไปทางตีนเขาด้านทิศใต้ ระหว่างทางเห็นผักป่าที่เพิ่งงอกขึ้นใหม่มากมาย
ผักกูดก็ออกมาแล้ว ตอนนี้ผักกูดกำลังอ่อนที่สุด นางฉวยโอกาสที่ยังเช้าอยู่ เด็ดผักกูดแถวนี้ก่อน เอาไปวางไว้ใต้ต้นไม้ตรงนี้ รอขากลับค่อยเอาติดกลับไปด้วย