“ช่วยเหลือเป็นเรื่องสมควร กินข้าวหรือไม่กินก็ไม่สำคัญ อีกสองวันข้าจะนำเครื่องมือทำนามาด้วย จะบุกเบิกผืนที่ดินรกร้างด้านหน้าทั้งหมดให้ท่านพี่สะใภ้ใหญ่โปรยเมล็ดฟักทอง ฟักเขียว อะไรก็ได้ พอถึงฤดูใบไม้ร่วง กินไม่หมดยังเอาไปขายที่อำเภอแลกเงินได้”
“ดีเลย! เช่นนั้นต้องขอบคุณสี่ตี้ ห้าตี้เสียก่อน!”
ติดต่อกันหลายวัน หลินซีต้องเข้าเขาหนานซานขุดสมุนไพรทุกวี่วัน
ช่วงเช้าในเขาน้ำค้างหนัก นางจึงไปหลังจากเที่ยงวันเสมอ
เวลานั้นตะวันสูง ภายในหุบเขาก็สว่าง สมุนไพรกับวัชพืชแยกแยะได้ง่าย
หลินซีกำลังนั่งยองขุดเฉินอินอยู่บนพื้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงซ่าๆ แว่วมา พลันตื่นตัวขึ้นทันใด
เสียงนี้คล้าย...
มิใช่... งูหรอกกระมัง!
หลินซีจับจอบด้วยมือสั่นเทา ค่อยๆ หันศีรษะไปมองทางต้นเสียงด้านหลัง
นางนั่งยองนิ่งอยู่กับที่ ฟังทิศทางของเสียง อสรพิษเคลื่อนไหวว่องไวยิ่ง หากถูกมันพบเห็น อาจหลบหลีกการโจมตีของมันไม่พ้น
ครู่หนึ่งผ่านไป งูลายตัวหนึ่งกว้างสองนิ้วเลื้อยช้าๆ มาจากด้านข้าง หลินซีนั่งยองจนขาชาไปบ้าง แต่ยังคงแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
ยามนี้ นางได้แต่ไม่เคลื่อนไหว ไม่โจมตี รอให้มันเลื้อยผ่านไปช้าๆ
โชคดีที่หัวงูลายตัวนี้เป็นทรงรี งูเช่นนี้โดยทั่วไปไร้พิษ
หลินซีสมองแล่นวาบ ดีงูเป็นของดี แถมเนื้องูยังกินได้ เช่นนั้นนางจะ...
นางค่อยๆ หยิบกิ่งไม้สองกิ่งจากข้างๆ แล้วจึงปลดถุงป่านออกจากเอว