หลังจากจัดการหมีดำลงแล้ว ชาวบ้านต่างก็วางใจ พากันกลับบ้านทีละสองสามคน
ทุกคนต่างตั้งตารอวันรุ่งขึ้นที่จะได้ชำแหละหมี หวังให้แต่ละครัวเรือนแบ่งเนื้อหมีสดๆ ได้สักสิบกว่าชั่ง เพราะของพวกนี้พวกเขายังไม่เคยลิ้มรสเลย
รุ่งเช้า ฟ้ายังไม่ทันสาง เยี่ยเหวินก็ตื่นแล้ว
เขาเปิดประตูออกมา เห็นหมีดำนอนอยู่ใต้ต้นไหวเช่นเดิม จึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ตลอดคืนหวาดผวา เกรงว่าหมีดำจะดึงดูดสิ่งอื่นให้ตามมาอีก
โชคดี โชคดีจริง!
เมื่อฟ้าสว่างขึ้นเรื่อยๆ ควันไฟหุงข้าวก็ลอยขึ้นจากทุกครัวเรือน
ปกติครอบครัวหลินซีตื่นไม่เช้านัก แต่วันนี้เพราะคิดจะชำแหละหมี จึงตื่นเช้ากันทั้งบ้านอย่างยากนัก
ขณะที่เยี่ยจือซ่งทำอาหารอยู่ในครัว หลินซีกับสามีก็ตื่นขึ้นมา
เมื่อคืนเพราะฟ้ามืดมากแล้ว จึงไม่ได้กลับไปยังหุบผาเล็ก แต่นอนพักที่ลานบ้านในหุบเขา
"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ อรุณสวัสดิ์! ข้าวใกล้เสร็จแล้ว"
"ได้ ข้าจะไปเตรียมมีดสำหรับถลกหนังหมี ต้องลับให้คมถึงจะใช้ได้!"
เยี่ยจือชิวล้างหน้ารวดเดียว แล้วไปหยิบมีดที่ใช้แล่หมูและเหยื่อเป็นประจำหลายเล่มจากห้องฟืน
ทั้งยังเอาหินลับมีดที่วางอยู่ในครัวมายังลานบ้าน นั่งลงเริ่มลับมีด
หลินซีหลังจากล้างหน้าแล้ว ก็เข้าไปช่วยทำอาหารเช้าในครัว
ครอบครัวกินอาหารเช้าเสร็จ ก็มุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
เมื่อพวกเขามาถึง หมู่บ้านก็เต็มไปด้วยผู้คน