เยี่ยเหวินให้พวกเขานำเนื้อหมีกลับไปวางบนตอไม้เช่นเดิม แล้วเลือกชายฉกรรจ์สองคนที่มีประสบการณ์ฆ่าหมูแล่เนื้อ มาเริ่มหั่นและแบ่งเนื้อตรงนั้น
ผู้ใหญ่บ้านเรียกถึงครัวเรือนไหน ก็แบ่งให้ครัวเรือนนั้น
พอเรียกถึงครอบครัวของเยี่ยจือชิว พวกเขาก็ได้รับเนื้อรวมทั้งสิ้นสิบเจ็ดชั่ง
ส่วนหลี่ชุ่ยอวิ๋นแม่ลูก ก็ได้รับเนื้อสิบเจ็ดชั่งเช่นกัน
ในฝูงชนก็มีคนไม่ยินยอม
"เหตุใดแม่ม่ายอู๋แม่ลูกสองคนจึงได้เนื้อสิบเจ็ดชั่ง ครอบครัวข้ามีตั้งสิบกว่าปากได้แค่สิบหกชั่งกว่า?"
"ก็จริงนะ ครอบครัวคนมาก หารแล้วคนหนึ่งยังไม่ได้ถึงสองชั่ง พวกนางแม่ลูกหารแล้วคนหนึ่งได้ถึงแปดชั่ง ช่างไม่เป็นธรรมยิ่งนัก!"
"ใช่แล้ว ผู้ใหญ่บ้านแบ่งเช่นนี้ไม่สมเหตุสมผล!"
มีสตรีผู้หนึ่งในฝูงชนจ้องมองเนื้อในมือของหลี่ชุ่ยอวิ๋นด้วยความอิจฉาตาร้อน
เยี่ยเหวินได้ยินเสียงพูด ก็เงยหน้าขึ้นมองสตรีในฝูงชนผู้นั้น
"หากเจ้ารู้สึกว่าไม่เป็นธรรม ก็มาที่นี่ มาแบ่งเนื้อเองเถิด ข้าอยากเห็นว้าเจ้าจะแบ่งเช่นไร จึงให้ทุกคนรู้สึกว่าเป็นธรรมได้!"
"........"
ชายที่อยู่ข้างสตรีผู้นั้นถีบนาง "เจ้านี่ว่างนักก็กลับบ้านไปให้อาหารไก่ อย่าได้มายุ่งวุ่นวายที่นี่ ล่าหมีเจ้าก็ไม่ได้ออกแรงแม้แต่น้อย ให้เนื้อเจ้าเปล่า ๆ ยังจะติโน่นตินี่อีก ช่างไม่รู้ดีรู้ชั่วเสียเลย"
ชายผู้นั้นประสานมือยิ้มให้เยี่ยเหวินว่า "คุณปู่ใหญ่ท่านอาเหวิน ท่านอย่าไปถือสาหญิงนางนี้เลย นางเป็นสตรีไร้สมอง"
"ทุกคนก็รู้กันดี ว่าหมีดำนี้เป็นของครอบครัวของพ่อจือชิวเขาล่ามาได้ ไม่เพียงแต่ช่วยขจัดภัยให้หมู่บ้านพวกเราแล้ว ยังแจกจ่ายเนื้อให้พวกเราฟรี ๆ ให้พวกเจ้าได้กินได้เอากลับ ใครบางคนอย่าได้พูดจาหรือทำสิ่งใดที่ไร้จิตใจ!"