เยี่ยจือชิวมองดูอิฐดินที่วางอยู่บนพื้น "เจ้าสะใภ้ ตรงนี้ไม่ต้องปิดคลุมไว้หรือ"
หลินซีตบหน้าผากตัวเอง "ดูความจำข้าสิ ดีที่นายเตือนได้ทัน"
"ท่านสี่ สี่ตี้ ห้าตี้ พวกเรารีบไปตัดหญ้ามาคลุมอิฐดินกันเถิด กันน้ำค้าง"
"อ้อ!"
ตลอดห้าวันเต็ม หลินซีและพรรคพวกทำอิฐดินได้เกือบสองพันก้อน
ในที่สุดก็ถึงเวลาเผาเสียที
วันนี้หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งห้าคนก็มารวมตัวกันที่เตาเผาดินแต่เช้าตรู่
ช่วยกันเรียงอิฐดินที่ตากแห้งแล้วเข้าไปในเตาอย่างเป็นระเบียบ
หลินซีเว้นระยะห่างระหว่างอิฐแต่ละก้อนไว้เล็กน้อย เพื่อให้ความร้อนกระจายทั่วถึงเท่าๆ กัน
พอเริ่มจุดไฟเผาเตาแรกแล้ว หลินซีและพรรคพวกก็ขุดเตาเผาดินอีกเตาหนึ่งให้ใหญ่กว่าเดิมเป็นเท่าตัว แล้วเรียงอิฐดินเผาต่อไป
ขั้นตอนการเผาทั้งหมดใช้เวลาห้าถึงเจ็ดวัน ระหว่างนี้ต้องคอยปรับระดับความร้อนของไฟด้วย
เจ็ดวันผ่านไป อิฐจากเตาเผาเตาแรกถึงคราวต้องเอาออกมา
ทั้งสี่คนต่างตั้งตาคอยด้วยใจจดจ่อและหวั่นไหว
กลัวว่าหากล้มเหลว ความพยายามหลายวันที่ผ่านมาจะสูญเปล่า
เมื่อหลินซีหยิบอิฐดินก้อนแรกออกมา ลมหายใจของทั้งสี่คนถึงกับหยุดชะงัก
สายตาจ้องเขม็งไปที่อิฐดินในมือของหลินซี
"ส... สำเร็จหรือเปล่า"
เสียงของหลินตงสั่นเครือ
หลินซีรอให้อิฐเย็นลงก่อน ถือขึ้นมาประมาณน้ำหนัก แล้วเคาะเบาๆ กับพื้นสองสามที
"สำเร็จแล้ว!"
"จ... จริงหรือ"
เยี่ยจือชิวรับอิฐดินจากมือหลินซีมาดู แทบไม่กล้าเชื่อ
"นี่ นี่เป็นอิฐที่พวกเราเผากันขึ้นมาจริงๆ รึ"
หลินซีหัวเราะแล้วมองไปที่เขา "แล้วจะเป็นของปลอมไปได้อย่างไร"