ผู้ใหญ่บ้านเห็นทุกคนวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ชั่วขณะก็ยังหารือไม่ได้ข้อยุติ
“ทุกคนกลับไปปรึกษากันที่บ้านก่อน หากตัดสินใจจะไปแล้ว พรุ่งนี้ก่อนค่ำให้มาแจ้งชื่อกับต้าจง ขอให้คณะล่าสัตว์ออกเดินทางตอนรุ่งสางวันมะรืน”
เมื่อเยี่ยเหวินกล่าวจบ แววตาก็มองไปทางสามพี่น้องเยี่ยจือชิว
“ดูแววตาท่านอาอาเหวินแล้ว เป็นเชิงให้พวกเราอยู่ต่อตามลำพังสักครู่”
เยี่ยจือชิวหันไปกล่าวกับเหล่าซื่อและเหล่าอู่ข้างกาย
หลินซีรอให้เพื่อนบ้านทยอยแยกย้าย จากนั้นจึงตามเยี่ยจือชิวและคนอื่น ๆ ไปยังบ้านของเยี่ยเหวิน
“ท่านอาอาเหวิน!”
เยี่ยเหวินเห็นทั้งห้าคนมา ก็รีบให้บุตรชายยกเก้าอี้ออกมา
“จือชิว พวกเจ้ามาแล้วหรือ?”
“อืม!”
เยี่ยเหวินไม่อ้อมค้อม พูดตรงเข้าประเด็น
“ข้าเรียกเจ้ามาเพราะอยากปรึกษาเรื่องคณะล่าสัตว์ อยากให้เจ้าช่วยข้าคิดดู”
เยี่ยจือชิวรับเก้าอี้ที่ต้าจงส่งให้ วางลงบนพื้นให้หลินซีนั่งก่อน แล้วจึงหยิบเก้าอี้ตัวข้าง ๆ มานั่งข้างนาง
“ผู้ใหญ่บ้านคิดตัวเลือกบุคคลหัวหน้าคณะไว้หรือยัง?”
“ข้าก็ลังเลเรื่องหัวหน้าคณะนี่แหละ ถึงได้อยากปรึกษาเจ้า” เยี่ยเหวินมีท่าทีอึกอักคล้ายอยากพูดแต่ไม่กล้า
แท้จริงเขาต้องการให้เยี่ยจือชิวเป็น แต่พอคิดว่าขาของเขาพึ่งหายดี เกรงว่าหลินซีจะไม่วางใจให้ไป
เยี่ยจือชิวครุ่นคิด แล้วมองหลินซี
“ภรรยา มิฉะนั้นครั้งนี้ให้ข้าติดตามคณะล่าสัตว์ไปด้วยเถิด?”
หลินซีได้ฟัง เดิมคิดจะปฏิเสธโดยตรง