ทุกคนมองหลินซีเขี่ยโคลนดำไหม้ๆ ออกจากเตาเผาดิน สีหน้าเป็นกังวล "ไม่ไหม้นะ!"
"ของดำปื๊นแบบนี้จะกินยังไง?"
เหล่าอู่สีหน้าเสียดายยิ่งนัก เขาอุตส่าห์เลือกไก่ตัวผู้ตัวใหญ่และอ้วนที่สุดในเล้ามา หากเผลอทำไหม้ จะสิ้นเปลืองเพียงใด!
"วางใจเถิด ไม่ไหม้!" หลินซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางไม่กังวลเลย
ยามเด็ก มิได้ขาดกับคุณปู่ที่ย่างไก่แกลบเกลือกิน ไก่เตาเผานี้ก็ย่อมเคยย่าง
ดังนั้นนางจึงมิกังวล
หลินซีใช้หินก้อนหนึ่งเคาะดินเบาๆ กลิ่นหอมเนื้ออ่อนๆ ลอยเข้าจมูกคนทั้งหลาย
"หอมจริง!"
"แถมยังมีกลิ่นใบไม้หญ้าจางๆ?"
"นั่นคือกลิ่นใบไม้!"
หลินซีค่อยๆ ใช้มือแกะใบไม้ในก้อนดินออกอย่างระมัดระวัง ความร้อนลวกนางจนต้องรีบเอานิ้วหนีบใบหู
มิรู้ว่านางเรียนรู้มาจากผู้ใด พอถูกความร้อนลวกมือก็แตะหูแล้วหาย
"หอมเหลือเกิน!"
เยี่ยจือซ่วงโน้มตัวเข้ามาใกล้ สูดลมหายใจลึก
หลินซีใช้ใบไม้สะอาดห่อน่องไก่ไว้ ฉีกออกอย่างระมัดระวัง ยื่นให้เยี่ยจือซ่งที่อยู่ข้างๆ
"สี่ตี้ชิมก่อนเถิด รสชาติเป็นเช่นไร"
จากนั้นยื่นน่องไก่ป่าอีกข้างหนึ่งให้เยี่ยจือซ่วง
"ท่านพี่สะใภ้ใหญ่กินเถิด ข้าไม่กินน่องไก่ ข้าอยากกินซีกที่มีก้นไก่"
"......"
หลินซีคิดว่าตนฟังผิด "เจ้าบอกว่ากินอะไรนะ?"
"ก้นไก่! มา ข้าฉีกเอง"
พูดจบโดยไม่รอให้หลินซีตอบสนอง เขาลงมือฉีกก้นไก่ส่วนนั้นด้วยตัวเอง